Πολιορκητής

;;;;;;;

2009-11-09T12:29:00.000Z

Είναι κανείς εκεί έξω;;;;;;

Των οικιών ημών εμπιμπραμένων...

2007-08-26T12:23:00.000+01:00

Δεν αντέχω, πρέπει να μιλήσω. Και να πω: ο άνθρωπος είναι μεγάλος αλήτης και απαράδεκτος. Θα τον ξεράσει η ιστορία.

Οι ευθύνες, είναι ευθύνες και σημαντικές, βαρύνουν τους κυβερνώντες, αλλά και αυτούς που κυβέρνησαν επί δεκαετίες. Όταν σβήσουν οι φωτιές πρέπει με ψυχραιμία να συζητήσουμε αυτή τη νέα μορφή τρομοκρατίας.

Αυτό όμως που με εξοργίζει είναι η πολιτική εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου, ενώ ακόμη οι φωτιές καίνε.

Του λέμε λοιπόν παραφράζοντας τον Αίσωπο: «Των οικιών ημών εμπιμπραμένων, υμείς άδετε»
Και άδετε φάλτσα, παράφωνα και αποκρουστικά Mr. George!

Η σιωπηρή πλειοψηφία

2006-08-07T02:37:00.000+01:00

Έχω πολύ καιρό να γράψω και μου έλειψε. Έπρεπε να συμβεί κάτι που να με σπρώξει στο να ξαναπατήσω το λινκ του βλογερ. Συνέβει. Το πάτησα. Είναι ένα άρθρο, το υπογράφει ο Λουκάς Βλάχος, πανεπιστημιακός δάσκαλος του Αριστοτελείου. Δεν τον ξέρω, δεν με ξέρει, δεν είχα ακούσει το όνομα του μέχρι σήμερα, δεν ξέρω τα πιστεύω του, αλλά δεν με απασχολεί αυτό. Έγραψε μια φανταστική ιστορία, αλλά τόσο πραγματική...

Θα ακολουθήσουν τα σχολιά μου και έχω να γράψω πολλά, καθώς η ανάγνωση του άρθρου ακολούθησε μια πολύ σχετική με αυτό συζήτηση. Προς το παρόν σας προτρέπω να διαβάσετε την ιστορία αυτή.

Μπλέξαν οι γραμμές μας

2006-02-04T21:00:00.000Z

Είπα στο προηγούμενο ποστ ότι θα γράψω για το Μαρκογιαννάκη, αλλά ο άνθρωπος συνεχίζει να γράφει από μόνος του. Μιλάμε ότι έχει θωρακίσει το κράτος! Και αυτός και ο προιστάμενος του, για να μην μιλήσω για αυτούς που είχαν την ευθύνη επί κάποιες δεκαετίες!

Αφιερωμένο εξαιρετικά το παρακάτω σε όλους αυτούς που φροντίζουν για την ασφάλειά των συνδιαλέξεών μας:

Μπλέξαν ο γραμμές μας, μπλέξαν οι γραμμές
Μπλέξαν οι φωνές μας, μπλέξαν οι φωνές
Φάρσες και βλάβες, και υποκλοπές
Μπλέξαν οι γραμμές μας, μπλέξαν οι γραμμές

Όλη η Αθήνα, ακούει και δεν μιλά
Τα μυστικά μας λέει
Με τους καυγάδες μας γελά
Τις γλύκες μας ζηλεύει
Και πάλι μόνη μένει

Μπλέξαν οι ανάσες μας, στο ακουστικό
Μπλέξαν κι οι καρδούλες μας, και φτιάξανε ρυθμό
Φάρσες και βλάβες και υποκλοπές
Μπλέξαν οι γραμμές μας, μπλέξαν οι γραμμές

Στίχοι/Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Ερμηνευτές: Χαρούλα Αλεξίου, Νίκος Πορτοκάλογλου

Αφιερωμένα σε αυτούς αλλά και στους CEO των εταιριών κινητής τηλεφωνίας τα παρακάτω:

Είμαι ακόμα εδώ!

2006-01-31T01:49:00.000Z

Ένας φίλος τον τελευταίο καιρό με τσιγκλάει (sic) συνέχεια: «Το βλογ το παράτησες ε; Έχεις να γράψεις κάτι χρόνια!». Δεν είναι έτσι όμως! Μεσολάβησαν μια εξεταστική, η επιστροφή στην πατρίδα, η επιστροφή στην ξενιτιά, ξαναμανά νέο εξάμηνο και πολλά πράγματα για τα οποία θέλω να γράψω, όταν βρω τον χρόνο!

Δεν το βαρέθηκα το βλόγιν, άλλωστε πλησιάζω τον ένα χρόνο στο κουρμπέτι! Πλησιάζει και ένας μίνι απολογισμός, που δεν γνωρίζω ακόμη τι θα λέει! Ξέρω όμως πολύ καλά ότι παραμένω Πολιορκητής! Δεν σας έχω πει τι σημαίνει αυτό; Σωστά! Το κυριότερο είναι ότι έπαθε πολλά στραπάτσα, ξανάρχισε από το μηδέν, έφτασε ψηλά για να καταλήξει στην καταστροφή! Του μπι κοντίνιουντ!

Είμαι λοιπόν ακόμη εδώ! Παλεύω να γράψω κάτι για τον παραιτηθέντα Μαρκογιαννάκη, ελπίζω ότι θα το τελειώσω σύντομα και θα το μοιραστώ μαζί σας! Πριν παραιτηθεί κανένας άλλος!

Γελοίοι δεν ξόφλησα ακόμη παραμένω ατρόμητος – ιωνικός…

Και μόνο που μπήκα στο πάουερ βλόγερ με έπιασε μια ανατριχίλα…

Be George Best and f… all the rest

2005-12-02T09:31:00.000Z

Τον Τζορτζ Μπεστ δεν τον πρόλαβα στα γήπεδα. Σταμάτησε να παίζει σε υψηλό επίπεδο πολύ πριν αρχίσω να παρακολουθώ ποδόσφαιρο στην έγχρωμη Century του πατρικού μου, που αγοράστηκε πριν το Μουντιάλ του ’82 μόνο και μόνο για να βλέπει ο πατέρας μου μπάλα.

Άκουγα όμως να μιλούν με μεγάλο θαυμασμό για εκείνον, όλοι όσων τη γνώμη εκτιμούσα για το ποδοσφαιρό. Και τον ήξεραν όλοι! Η βρετανοκεντρική λογική των ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων που αποδίδεται κυρίως στον Γιάννη Διακογιάννη τον είχε καταστήσει είδωλο σε μια ολόκληρη γενιά που πρόλαβε τις αλάνες και στα παιδιά αυτής της γενιάς που δεν τις πρόλαβαν, καλή ώρα σαν μένα.

Εγώ δεν τον είδα να κάνει κάτι περισσότερο από πλάκα με τους παραδοσιακά αργοκίνητους βρετανούς στόπερ σε κάποια ασπρόμαυρα highlights. Πέρασαν χρόνια για να μάθω ότι ήταν ο αγαπημένος παίκτης του Ντιέγκο Μαραντόνα, ενώ ο Πελέ τον είχε χαρακτηρίσει τον καλύτερο παίκτη που είδε να παίζει. Τώρα που το σκέφτομαι, αφού σιχαίνομαι τον διπολισμό, τόσο γενικότερα όσο και τον συγκεκριμένο μεταξύ του φαφλατά Πελέ (που δεν τον πρόλαβα να παίζει) και του αληταρά Μαραντόνα (που έβαλε γκολ με το χέρι και είχε μεγαλύτερη κοιλιά από τη δικιά μου), ο Μπεστ είναι μια λύση!

Αλλά ο Μπεστ δεν ήταν μόνο ποδοσφαιρικές ικανότητες ήταν ένα τέκνο της εποχής του. Τον είπαν τον πέμπτο Beatle, τον λάτρεψαν media, άντρες και γυναίκες, εκείνος λάτρεψε τις δεύτερες όπως και το τζόγο και κυρίως το αλκοόλ. Η πιο γνωστή ιστορία που τα συνδυάζει όλα έχει ειπωθεί από τον ίδιο. Ένας bell boy που μπήκε ένα πρωί στο δωμάτιό του για να του φέρει πρωινό, τον βρήκε με την εν ενεργεία Miss Υφήλιος (πάντα έχει μεγαλύτερη διηγητική αξία η εν ενεργεία), μπουκάλια σαμπάνιας και σωρούς από κερδισμένα στα τζόγο χαρτονομίσματα. "George, where did it all go wrong?" Έλα ντε;

Όλα αυτά δεν είναι το όνειρο του κάθε σπυριάρη εφήβου αναγνώστη των κωστοπουλικών lifestyle εγχειριδίων, αλλά και των «καλών» κοριτσιών που θέλουν έστω για μια φορά να αμαρτήσουν; Μέχρι και ο μέγας Μάνος είχε γράψει για αυτόν, όπως αποκαλύπτει η avanti! Όλα αυτά σε συνδυασμό με την βορειοιραλνδική καταγωγή του, το γεγονός ότι έπαιζε στην δημοφιλή ανά τον κόσμο Manchester United, που έκανε δεκαετίες για να κερδίσει κάτι, το γεγονός ότι τα έλεγε πάντα έξω από τα δόντια τον κατέστησαν είδωλο!

Και τι δεν είπε;

"I spent a lot of money on booze, birds and fast cars - the rest I just squandered."
"I used to go missing a lot...Miss Canada, Miss United Kingdom, Miss World..."
(On David Beckham) "He cannot kick with his left foot, he cannot head a ball, he cannot tackle and he doesn't score many goals. Apart from that he's alright."
"In 1969 I gave up women and alcohol. It was the worst 20 minutes of my life."
"Pelé called me the greatest footballer in the world. That is the ultimate salute to my life."
"I've stopped drinking, but only while I'm asleep."
"I once said Gazza's IQ was less than his shirt number and he asked me: "What's an IQ?""
(On Eric Cantona) "I'd give all the Champagne I've ever drunk to be playing alongside him in a big European match at Old Trafford."
Και κυρίως:

"If I had been born ugly, you would never have heard of Pelé"

Περισσότερες ατάκες του μπορείτε να βρείτε εκτός των άλλων στο sport24.gr, όπως και φωτορεπορτάζ για το πως τον αποχαιρέτησαν οι συμπατριώτες του στο Μπέλφαστ!

Ο Μπεστ πέρασε καλά, όπως ήθελε ο ίδιος! Έφυγε και για τους παίκτες που φεύγουν λένε ότι παίζουν στην ομάδα του παραδείσου! Δεν νομίζω, μάλλον θα παίζει χαρτιά, θα πίνει και θα εξασκεί τους μύες του σε αλλεπάλληλα όργια σε κάποια κόλαση! Στον παράδεισό του!

Παίζει στη γή και πίνει στον ουρανό!

Ένας ακόμη πολιτικός νάνος

2005-11-20T02:11:00.000Z

Ο Κώστας Σημίτης είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση ατόμου. Γόνος μιας εκ των 50 οικογενειών που διαφεντεύουν για χρόνια τον τόπο, βαφτισιμιός της βασιλικής οικογενείας, γιος του Γεωργίου Σημίτη, που χρημάτισε Διοικητής της Ρούμελης στην Κυβέρνηση του βουνού. Ο ίδιος ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα στη Γερμανία και στη συνέχεια στο Πάντειο, δίνοντας παράλληλα το παρόν στην πολιτική μέσα από μια σειρά σχηματισμούς του «προοδευτικού και δημοκρατικού κόσμου»: Όμιλος Αλέξανδρος Παπαναστασίου, Δημοκρατική Άμυνα, ΠΑΚ, ΠΑΣΟΚ, Όμιλος Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Ελληνικής Κοινωνίας. Όπως ο ίδιος είπε από το βήμα της βουλής έβαζε κροτίδες (sic) κατά τη δικτατορία και μέχρι το 1979 είχε φάκελο στην ασφάλεια (πάλι ο ίδιος το αποκάλυψε, πάλι από το βήμα της βουλής). Το 1974 ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Κινήματος, η σχέση του όμως με τον Ανδρέα Παπανδρέου πέρασε από πολλά κύματα. Επανειλημμένως διαφώνησε με την πολιτική του Ανδρέα και το πλήρωσε. Χρημάτισε όμως υπουργός στις περισσότερες από τις Κυβερνήσεις του, συμβάλλοντας τόσο στα καλά όσο και στα κακά που έφερε αυτή η παλιοπαρεά στον τόπο.

Το Γενάρη του 1996 η ασθένεια του Ανδρέα τον φέρνει στο προσκήνιο, παίρνει την υποστήριξη των Πάγκαλου, Βάσως και Αυγερινού και ηγείται ενός κομματιού της τριχοτομημένης κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Εκλέγεται Πρωθυπουργός και από εκεί και μετά έχει να επιδείξει μόνο νίκες σε Συνέδρια, Εκλογές, εσωκομματικές συγκρούσεις.

Highlights της Πρωθυπουργικής θητείας του η υπογραφή της ένταξης της Ελλάδας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση στις 19 Ιουνίου 2000, αλλά και τα εγκαίνια των μεγάλων έργων. Στον αντίποδα ο χειρισμός της κρίσης των Ιμίων (και οι ευχαριστίες στις ΗΠΑ), η γενικότερα ραγιαδίστικη εξωτερική πολιτική, η άτολμη αναθεώρηση του Συντάγματος το 2001 και η γιγάντωση της διαφθοράς.

Το όραμά του συνοψίστηκε σε μια από τις αγαπημένες του λέξεις τον εκσυγχρονισμό, που επαγγέλθηκε πολλά, αλλά πέτυχε μόνο κάποια από αυτά. Η τακτική του ως ηγέτης πάγια: φορτώνω τις ευθύνες στους υπουργούς μου και τους συνεργάτες μου, που είναι αναλώσιμοι και εγώ μένω στο απυρόβλητο. Κυβερνούσε ενώ γύρω του συνέβαινε ένα όργιο διαφθοράς, αλλά ο ίδιος έμενε πιστός στα μεγαλόπνοα σχέδια του.

Ο ...καλλιτέχνης Σημίτης

Το κυριότερο για μένα: έδειχνε πάντα να μην τρέφει εκτίμηση στους γύρω του. Για τους κομουνιστές, για τους συνασπιστές, για τους νεοδημοκράτες, ακόμα και για τα ίδια τα στελέχη του κόμματός του. Ιδρυτικά μέλη και ιστορικά στελέχη παραμερίστηκαν και εξοντώθηκαν βάσει σχεδίου: Χαραλαμπόπουλος, Πεπονής, Αρσένης, Λιβάνης και τόσοι άλλοι. Αλλά και άνθρωποι που συμπορεύτηκαν μαζί του τέθηκαν στο περιθώριο στην πορεία με κορυφαίο παράδειγμα τον Τσουκάτο. Μοιραία έφτασε να μείνει μόνος του.

Το τελευταίο διάστημα της Πρωθυπουργίας του σημαδεύτηκε από αλλεπάλληλα σκάνδαλα και παραιτήσεις συνεργατών του. Η δημοτικότητα της κυβερνήσεως του έφτασε στο ναδίρ και τα αλλεπάλληλα επικοινωνιακά τρικ δεν απέδιδαν. Ήταν κοινή αντίληψη ότι όποτε και να γίνονταν οι εκλογές νικήτρια θα ήταν η Νέα Δημοκρατία. Ο ίδιος ο Σημίτης τροφοδότησε σενάρια στον τύπο ότι πάει για μεγάλη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τελικά, τον Γενάρη του 2004 με μια άνευ προηγουμένου στα ελληνικά μεταπολιτευτικά πράγματα κίνηση προανήγγειλε την αποχώρησή του από την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ και υπέδειξε τον διάδοχό του Γιωργάκη Παπανδρέου. Έκτοτε από πρωταγωνιστής της ελληνικής πολιτικής σκηνής μεταλλάχθηκε σε κομπάρσο. Οι εμφανίσεις του λίγες και συμβολικές, οι τοποθετήσεις του ελάχιστες, μέχρι την έκδοση του βιβλίου του.

Το βιβλίο τιτλοφορείται «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα 1996-2004» και αναφέρεται στα οκτώ χρόνια που ο κ. Σημίτης κυβερνούσε τον τόπο. Τίποτε δεν έχει αλλάξει για τον ίδιο, οι κακοί παραμένουν κακοί, φταίνει πάντα οι άλλοι και ο ίδιος είναι ανώτερος από τους προηγούμενους και τους επόμενους.

Κατά την άποψη μου, βασιζόμενος σε όσα είπε ο ίδιος και όσα επακολούθησαν, καθώς δεν έχω διαβάσει τις 700 σελίδες του, απλώς ήθελε να τα κάνει όλα μπάχαλο και να δείξει ότι ακόμα περνά η μπογιά του. Έβλεπε δύο πολιτικούς κατώτερους από αυτόν (κατ'αυτόν) να αποδομούν το έργο του και δεν άντεξε.
Τα έκανε λοιπόν μπάχαλο και ησύχασε! Ησύχασε είπα; Αυτό δεν το ξέρω. Κάτι άλλο που δεν ξέρω είναι αν ο κ.Σημίτης ενθαρρύνθηκε από μια σειρά ανθρώπων τους οποίους εξυπηρετούσαν οι πολιτικές του και δεν εκπροσωπούνται από τους διαδόχους του.

Και ιδού το μπάχαλο: Για να δούμε τι είπε ο κόσμος για το πόνημα του τέως Πρωθυπουργού μας.

Τι είπε ο ίδιος κατά την παρουσίαση του βιβλίου του;

Τι λέει ο αντίπαλος του για την Πρωθυπουργία το ‘93 και επί χρόνια υπουργός του Γεράσιμος Αρσένης ;

Τι είπε ο Ναύαρχος Λυμπέρης;

Τι είπε ο Ναύαρχος Ντερβισίογλου;

Τι είπε ο άγιος Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος;

Τι απάντησε το ΠΑΣΟΚ στον Αμβρόσιο;

Τι είπαν για τον Αμβρόσιο η Κυβέρνηση και η Διαρκής Ιερά Σύνοδος;

Τι είπε ο πάντα colorful (που λένε και στο χωριό της μάνας μου) στους χαρακτηρισμούς του επίτιμος;

Τι είπε ο διάδοχος του ΓΑΠ που όπως δήλωσε αργότερα έχει ξεκινήσει να διαβάζει το βιβλίο, αλλά μάλλον είναι slow-εκτός των άλλων- reader;

Τι είπαν οι λοιποί και διάφοροι;

Τι είπε ο συνιστολόγος πιτσιρίκος; (είπε πολλά οπότε βάζω ως λινκ ολόκληρο το blog και όχι μόνο ένα post, κατεβείτε λίγο και θα τα δείτε. Αξίζει τον κόπο!)

Τι λέω εγώ (που επαναλαμβάνω ότι δεν έχω διαβάσει ακόμη το βιβλίο όπως άλλωστε και οι περισσότεροι από τους προλαλήσαντες);

(Αν ξέχασα κανέναν άλλο που σχολίασε το βιβλίο, χωρίς πάντα να το έχει διαβάσει, ζητώ συγγνώμη.)

Εγώ κατ' αρχάς υποκλίνομαι στον επίτιμο. Κατά δεύτερον, μάλλον ο κύριος Σημίτης παραμένει στο δικό του παραμύθι. Διεκδικεί τον ρόλο της Χιονάτης, αλλά αποδεικνύεται ένας ακόμη νάνος. Δεν θέλει να πιστέψει ότι η Ελλάδα, χώρα των μύθων έχει μπει σε ένα άλλο παραμύθι και αυτό λέγεται: Ωραία Κοιμωμένη.

Τι λέτε εσείς;

Βενιζέλλος, Χριστοδουλάκης, Βερελής, Τσοχατζόπουλος, Παπαντωνίου, Λαλιώτης και φυσικά Σημίτης (κάτω στο κέντρο) σε παλιές ευτυχισμένες στιγμές

Το νέο κυβερνητικό Πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ με τον Γιωργάκη στο εξώφυλλο

Όνειρα και ονείρατα

2005-11-07T09:33:00.000Z

Όταν γεννιόμαστε έχουμε άπειρες επιλογές και μονοπάτια στη ζωή. Μεγαλώνοντας αναγκαζόμαστε κατά καιρούς να εγκαταλείπουμε κάποια από αυτά. Τα μονοπάτια λιγοστεύουν. Εμείς προσπαθούμε να τα κρατάμε ανοικτά. Έχουμε την ψευδαίσθηση των άπειρων επιλογών και ότι αυτά που δεν διαλέγουμε συνεχίζουν μια παράλληλη πορεία με το ένα και μονάδικο στο οποίο βαδίζουμε. Αρκεί να λοξοδρομήσουμε λίγο, ούτε καν να γυρίσουμε πίσω και το μονοπάτι που δεν διαλέξαμε μας περιμένει για να το περπατήσουμε.

Κάποιοι λένε ότι αφήνουν τη μοίρα να αποφασίσει και κάποια στιγμή ξυπνούν τρομαγμένοι επειδή άφησαν τη ζωή τους να περάσει. Κάποιοι άλλοι κουράζουν τόσο την επιλογή που στο τέλος δεν κάνουν κέφι να προχωρήσουν ούτε βήμα.

Θυμάμαι τον εαυτό μου μαθητή της Γ ’Γυμνάσιου, Πρώτο μάθημα Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός. Καθηγητής ένας βαρύμαγκας, ευφυολόγος φυσικός που είχε θησαυρίσει από τα ιδιαίτερα. Ρωτάει λοιπόν με την άνεση του επιτυχημένου, τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Οι περισσότεροι έχουν τη δουλειά του μπαμπά εν αντιθέσει με εκείνο το σγουρομάλλικο αγόρι. Έρχεται η σειρά λοιπόν του ενθουσιώδους αυτού αγοριού που έχει γεμίσει το θρανίο του με άπειρα εμβλήματα των Aerosmith: Εσύ τι θέλεις να γίνεις Πολιορκητή;

-Έχω διάφορα σχέδια στο μυαλό μου (πάντα είχα): Σκέφτομαι να γίνω ή δικηγόρος ή δημοσιογράφος ή στρατιωτικός ή πολιτικός ή καθηγητής πανεπιστημίου ή μπασκετμπολίστας ή τραγουδιστής (αυτά τα δύο δεν τα είπα, για να μην με πάρουν στο ψιλό, αλλά τα σκέφτηκα είναι η αλήθεια) ή συγγραφέας ( αυτό το είπα ο αθεόφοβος) ή ξενοδόχος ή σεναριογράφος ή παρουσιαστής τηλεπαιχνιδιών ( μάλλον ούτε αυτό το είχα πει!) ή θεολόγος. Και σε εκείνο το σημείο το μάτι μου έπεσε στο καταζωγραφισμένο θρανίο. Κάπου έγραφε «living on the edge», το “we are” τυχαία είχε σβηστεί!

Το υπόλοιπο μάθημα κύλησε με τον βαρύμαγκα φυσικό που μου θύμιζε αρχαίο φιλόσοφο να αναλύει τα όνειρά μου. Κάποια από αυτά πνίγηκαν στον χείμαρρο τον πανελληνίων εξετάσεων, κάποια άλλα διεσώθησαν και με ακολούθησαν.

Στην πορεία εμφανίστηκαν και άλλα πιο φιλόδοξα. Συνάντησα και ανθρώπους κατά πολύ πιο φιλόδοξους από εμένα. Αναφέρω δύο χαρακτηριστικά:

«Πριν περάσω ΜΜΕ ήθελα απλά να γίνω λεφτάς. Τώρα θέλω να γίνω οικονομικό εκδοτικό διαπλεκόμμενο συμφέρον»

το δεύτερο στο πλαίσιο συζήτησης για το μέλλον

-Εμένα οι φιλοδοξίες μου σταματούν στο να μπω Κεντρική Επιτροπή Νεολαίας
-Εμένα οι φιλοδοξίες μου σταματούν στο να γίνω Πρωθυπουργός της Αμερικής
-Μα Βαγγέλη η Αμερική δεν έχει Πρωθυπουργό
-Καταλαβαίνεις λοιπόν πόσο φιλόδοξος είμαι;

Ξέρω ότι και ο Βαγγέλης και ο άλλος προχωρούν καλπάζοντας προς το Ελ Ντοράντο τους. Κι εγώ; Εγώ πια δεν ξέρω. Η ζωή ήταν πολύ καλή μαζί μου ως σήμερα. Αλλά έχω να πάρω αποφάσεις. Τα όνειρα που έκαψα ξαναγεννιούνται από τις στάχτες τους. Ένας τεράστιος κήπος από φοίνικες, ίσως ο μεγαλύτερος στην οικουμένη. Νομίζω ότι κοιμάμαι πια περισσότερο, για να χωρέσουν όλα τους στον ύπνο μου. Ξυπνάω και δεν θέλω να τα εγκαταλείψω. Περπατώντας στον δρόμο, παίζοντας video games στο μυαλό μου, φτιάχνοντας εικονικές συζητήσεις με φανταστικά μελλοντικά πρόσωπα, βγάζοντας λόγους σε ακροατήρια που δεν μαζεύτηκαν ποτέ!

Αντιλαμβάνομαι ότι τα περισσότερα όνειρα δεν είναι για μένα, αλλά για τον κόσμο, για αυτούς που πονάω και νοιάζομαι. Αν με ρωτήσει ο βαρύμαγκας φιλόσοφος φυσικός σήμερα θα έχω άλλα τόσα να του αραδιάσω. Αλλά δεν είναι το ίδιο πια, πρέπει να αποφασίσω.

«Living on the edge ή ένα ακόμη δάσος από φοίνικες».

ίσως το μεγαλύτερο στην οικουμένη...

Big Brother, Πρωθυπουργός ή προτεινόμενος για αποχώρηση

2005-10-26T09:37:00.000+01:00

Πριν λίγες ημέρες ήταν ο Βαγγέλας που έκανε την αρχή, όχι ο Ντον Μεϊμάρ, αλλά ο Πολύζος, ο βουλευτής της λεβεντογέννας Πιερίας. Τι είχε πει ο μακεδόνας πολιτικός; πολύ απλά ότι υπάρχει διαφθορά και στα δύο κόμματα και απεπέμφθη από το κοινοβουλευτικό reality της ΝΔ. Δικαίως θα πουν κάποιοι καθώς δεν παρουσίασε στοιχεία.

Εν συνεχεία ο Μάκης ο Ρεγκούζας. Ο ευπατρίδης αυτός μακεδών αποχώρησε από το τηλεπαιχνίδι και την Κυβέρνηση λόγω ενός άλλου τηλεπαιχνιδιού. Εκεί ένας άλλος παίκτης ονόματι Μάκης αποκάλυψε ότι ο Μάκης-υφυπουργός χορήγησε κρατική διαφήμιση σε υπόδικο ιδιοκτήτη τηλεοπτικού καναλιού στη Θεσσαλονίκη.

Ο επόμενος ήταν ο κ. Γερασίμου, υποδιοικητής του ΙΚΑ. Αυτός ο ταλαντούχος παίκτης αποκαλύφθηκε ότι είχε νομική εμπλοκή σε δύο off shore εταιρείες ενός εμπόρου ναρκωτικών.

Ακολούθησε ο Μπασιάκος, που διαδέχθηκε τον Τσιτουρίδη στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Όχι αυτός δεν έφυγε από τη θέση του, όπως ο προκάτοχός του, που είχε αμαρτήσει για το παιδί του. Αλλά δημοσιογραφικές πηγές (άλλοι φωστήρες αυτοί!) αναφέρουν ότι τέθηκε σε καραντίνα μετά τον ανεκδιήγητο επικοινωνιακό αλλά και πρακτικό χειρισμό της υπόθεσης του δείγματος των Οινουσών. Μάλλον σώθηκε με την ψήφο των καθηγητών ή των συμμαθητών του.

Μην το ξεχάσω παραιτήθηκε και ένας άλλος λεβέντης Κατσιαδάκης ο Πρόεδρος του ΔΣ του ΟΑΚΑ υπό το βάρος «αδιαφανών και υπόπτων διαδικασιων» στην παραχώρηση χώρου στο Στάδιο σε ιδιωτική εταιρεία. Βεβαίως η εν λόγω σύμβαση είχε εγκριθεί με κοινή υπουργική απόφαση υπογεγραμμένη από τους υπουργούς Oικονομίας Γιώργο Αλογοσκούφη, ΠΕΧΩΔΕ Γιώργο Σουφλιά και την αναπληρώτρια Πολιτισμού Φάνη Πάλλη-Πετραλιά, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Όπως και η υπόθεση Γιακουμάτου! (Λέμε τώρα!)

Μαντουμπάλαααα!

Και φτάνουμε στον Μαντούβαλο που ανεξαρτητοποιήθηκε και εν συνεχεία διεγράφη από τη Νέα Δημοκρατία, διότι αρνήθηκε να παραιτηθεί. Ο Βαγγέλας, αυτή τη φορά μιλάω για τον Ντον Μεϊμάρ, του φώναζε: «Παραιτήσου, ο κόσμος ψήφισε ΝΔ και όχι έσενα, όλοι λένε ότι δεν παραιτείσαι για να μην χάσεις την ασυλία!». Εκείνος πίστεψε ότι οι Πειραιώτες τον έβγαλαν πρώτο βουλευτή και όχι το Κόμμα και πετάχτηκε έξω από το μαντρί. Δεν ξέρω που θα καταλήξει ο συγκεκριμένος, καθότι και η ασυλία αίρεται και ψίθυροι υπήρχαν από καιρό στο λιμάνι για ύποπτες σχέσεις με δικαστικούς και δεν μπορεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Αλλά γιατί κόπτονται τόσο να παραιτηθεί ο Μαντούβαλος ο Ντον Μεϊμάρ και οι λοιποί; Μήπως ήταν άλλος ο Πρόεδρος που τον επέλεξε δύο φορές για υποψήφιο του κόμματός του στην Α’ Πειραιώς; Όχι ο ίδιος ήταν! Η’ μήπως φταίνε οι πειραιώτες που τον εξέλεξαν;

Και τώρα τι κάνει ο Πρόεδρος και το επιτελείο του; Ψάχνουν φακέλους και στοιχεία για τους βουλευτές που έβαλαν στους συνδυασμούς τους και τα στελέχη που τοποθέτησαν σε οργανισμούς και λοιπές κρατικές θέσεις! Να βρουν τους ανέντιμους και να τους σουτάρουν. Μάλλον γι’ αυτό κόπτονται να παραιτηθεί ο πειραιώτης, έχουν πολλούς ακόμη να σουτάρουν (έχω στο μυαλό μου και κάτι άλλα ονόματα) και φοβούνται μη μείνει άδειο το μαντρί. Τουλάχιστον οι επιλαχόντες θα είναι έντιμοι; Δεν ξέρω μήπως να ρωτήσουμε τον Βαγγέλα. Αυτή τη φορά τον Πολύζο και όχι τον Ντον. Μήπως να ρωτήσουμε και τους ανθρώπους που πραγματικά παραιτήθηκαν και δεν εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση; Κάποιους εντίμους και ικανούς ανθρώπους , που είδαν τι συνέβαινε και προτίμησαν να φύγουν παρά να συμβιβαστούν.

Μα είναι δυνατόν; Τώρα ψάχνουν να χωρίσουν τους εντίμους από τους ατίμους; Τόσους μήνες που ήταν Κυβέρνηση εν αναμονή τι έκαμαν; (που θα έλεγε και ο επίτιμος). Με ποιο κριτήριο κατήρτισαν τους συνδυασμούς και στελέχωσαν τον κρατικό μηχανισμό;

Πάχτας, για να μην ξεχνιόμαστε

Οι πράσινοι από την άλλη δεν δικαιούνται δια να ομιλούν (sic), είναι αυτοί που έκαναν κράτος τη διαφθορά και τη διαπλοκή κράτος εν κράτει. Τα ονόματα πολλά και αυτοί που αποπέμφθηκαν και αυτοί που παραμένουν και περιμένουν να ξαναπάρουν την εξουσία. Παχτ-ωλοί χρημάτων, Χρηματηστήρια, Κτηματολόγια, Εξοπλισμοί, Ολυμπιακά Έργα, Φωτογραφικές ρυθμίσεις. Τα οκτώ σημεία για την καταπολέμηση της διαφθοράς δεν μπορούν να ξεπλύνουν τις επτά πληγές των Κυβερνήσεων Σημίτη και Παπανδρέου.

Και στο βάθος ο Πρόεδρος, που παρακολουθεί το reality από το σαλόνι του στη Ραφήνα ή από το γραφείο του στο Μαξίμου. Πότε βγαίνει 6-7 που δεν παίρνουν οι κάμερες και λέει ότι θα φάει τους νταβατζήδες, πότε δεν κρύβει τη δυσφορία του ,αλλά δεν πράττει τίποτε, πότε παρουσιάζεται αμείλικτος. Κανείς δεν ξέρει, ούτε ο ίδιος, αν παίζει σε αυτό το reality, αν είναι ο Big Brother, ο παρουσιαστής ή μήπως θα είναι σύντομα προτεινόμενος για αποχώρηση.

P.S.: Εγώ έχω να κάμω μια πρόταση, Πρόεδρε. Φώναξε τον έτερο Καππαδόκη Γεωργάκη (αυτόν ούτε καν πρόεδρο δεν μπορώ να τον αποκαλέσω!), μαζέψτε τα έντιμα πρωτοπαλίκαρά σας, μαζέψτε και στοιχεία και από κοινού πετάξτε έξω από τα μαντριά σας τους ατίμους και τους διεφθαρμένους. Όχι μόνο από την πολιτική, κάποιοι πρέπει να φτάσουν και στα δικαστήρια και αν κριθούν ένοχοι στη φυλακή όπως οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί απατεώνες που δεν αναμειγνύονται στην πολιτική. Άλλωστε είναι συνηθισμένοι στην απομόνωση. Χρόνια στα reality. Μετά δεν θα μπορεί κανείς να σου πει τίποτε Πρόεδρε! Ίσως μόνο ο Βαγγέλης Πολύζος που θα ζητήσει να τον ξαναβάλετε στο show!

Ειδεμή (που λέει και η γιαγιά μου) μάλλον θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε την αποχώρηση των μικρών ηρώων της καθημερινότητάς μας μέρα με τη μέρα!
Είσαι κι εσύ Πρόεδρε στο παιχνίδι και κινδυνεύεις να μην κάνεις παρέλαση τον Μάρτη!

Δεν βλέπω ούτε τον Μαλεζάνι ούτε τον Πρόεδρο!

Τρούμαν Καπότε

2005-10-22T02:05:00.000+01:00

Έχω να γράψω διάφορα, αλλά δεν έχω βρει χρόνο και ηρεμία τις τελευταίες μέρες. Έχω ξεμείνει και από "μπεμπέκα"... Βρέθηκε και το πρώτο μυθιστόρημα του Καπότε! Εύκολος ο συνεριρμός!
Γράφτε γιατί χανόμαστε!

Μόνο να οργανωθούμε...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ

Κατόπιν παρατηρήσεων ότι η φωτό δεν είναι ευκρινής (σόρι ρε παιδιά αλλά την έχω από τη δεκαετία του '30) αναπαράγω το κείμενο της νέας ποιήσεως, δυστυχώς σε μονοτονικό. Για την υπόλοιπη φωτό, αν`ενδιαφέρεστε μπορείτε να την σώσετε και να την δείτε ευκρινέστερα...

Ιδού:

ΝΕΑ ΠΟΙΗΣΙΣ
Παππούς κι Εγγόνι

«-Δος μου παππού δύο συμβουλές να τις θυμάμ’ αιώνια
Εσύ που ξέρεις της ζωής τις λύπες και τις χάρες
Πως θα μπορούσε ένας νηός εις τα καινούργια χρόνια
Να ζήσει δίχως βάσανα, δίχως καημούς και αντάρες;»
Και ο παππούς αργά-αργά την πίπα του τραβώντας (sic)
Αγκάλιασε τον εγγονό και είπε χαμογελώντας
«-Άκου λοιπόν, ξυπόλητος μην περπατάς στ’ αγκάθι
κεράσια σαν ακούς πολλά κράτα μικρό καλάθι
έχε στις πίκρες της ζωής σύντροφο την ελπίδα
και μην πετάς το δόρυ σου αν έχεις σάπια ασπίδα
σαν δεν κρατούν τα κότσια σου μην κάνεις τον γκιουλέκα
προτίμα ένα και γερό παρά σπασμένα δέκα
και μην πιστεύεις θηλυκό …μακριά από την γυναίκα…
…εκτός πια αν στην τσέπη σου υπάρχει μια «Μπεμπέκα».

Θ.ΤΣΟΥΜ.

Σημεία στίξης

2005-10-09T14:45:00.000+01:00

Γάτες οι Δανοί!;...

-Γιώργο, χάσαμε
-Το ξέρω Δημήτρη!
-Αποκλειστήκαμε, δεν θα πάμε στο μουντιάλ!
-Έτσι κι αλλιώς δεν θα πηγάίναμε...
-Στην Πορτογαλία πήγαμε όμως!
-Εκεί ήταν αλλιώς... Στο Βελιγράδι δεν πήγαμε...
-Κι εκεί ήταν αλλιώς! Θέλω να κερδίζω παντού...
-Μα δεν έπαιζες εσύ!
-Ούτε εσύ!
-Ήταν καλύτεροι οι Δανοί...
-Ήταν... Πολλές τελείες βάζουμε, ρε συ Γιώργο, τρεις μετά από κάθε πρόταση... Λες να μπήκε τελεία γενικώς;
-Ήταν ωραία εποχή! Ήταν όμορφα! Αλλά όπως είπε όμως και ο μέγας Γκάλης: Ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία μέχρι την επόμενη!!! Έχουμε βάλει και αρκετά θαυμαστικά!
-Έτσι είπε ο Νικ ε; Βάλαμε και ερωτηματικά ε; Που λέει και ο Διακογιάννης ε;

-Δημήτρη, δεν με λένε Γιώργο...
-Venceremos;
-Venceremos!
-...

Αλλλά, μην ξεχνιόμαστε...

Δεν ξενερώνουμε ποτέ! Ποτέ πια!

ΗΒΗ Κορυφαίο!

2005-09-30T11:10:00.000+01:00

Δεν λέω να ξεκολλήσω! Σαν και τον τύπο από τη διαφήμιση που είχε ξεμείνει στην Πορτογαλία!
Αυτό πάντως δεν μπορούσα να μην το βάλω! Το έλαβα μόλις με e-mail με τίτλο "ΗΒΗ κορυφάιο"! Όντως!

Αφιερωμένο στο σοφό δάσκαλο! Ξέρει αυτός...

Μύρισε τυρινίνη σε όλη την Ευρώπη

2005-09-26T00:30:00.000+01:00

Είναι γεγονός είμαστε στην κορυφή ξανά. Τους ξεράναμε που θα’ λεγε και ο αμίμητος Χελάκης. Είμαστε πια πρωταθλητές που θα έλεγε και ο Πορτοκάλογλου. Χίλια μπράβο στα ΕΛΤΑ που θα έλεγε και η Μαρκορά. Είμαστε πρώτοι, πρώτοι., πρώτοι. Δεν περιγράφω άλλο που έλεγε ξανά ο Χελάκης. Και αφού ο Γεώργαρος δεν συνεχίζει, μένω εγώ. Τι έχω να πω εγώ; Πολλά (όπως πάντα), αλλά θα περιοριστώ σε λίγα (όπως σπανίως): σε μύθους και πραγματικότητες.

Μύθος: Το επίπεδο της διοργάνωσης είναι χαμηλό, έλειπαν τα μεγάλα αστέρια ο Γιασικεβίτσιους, ο Μασιγιάουσκας, ο Στογιάκοβιτς, ο Γκασόλ. Ποια σοβαρή χώρα ασχολείται με το μπασκετάκι;

Πραγματικότητα: Σε κάθε διοργάνωση λείπουν κάποιοι μεγάλοι παίκτες το 87 έλειπε ο Σαμπόνις και στη συνέχεια κάποτε ο Κούκοτς, κάποτε ο Ντίβατς, ο Σρεμπφ ή ο Ράτζα. Αυτό δεν μείωνε το κύρος του Πρωταθλητή. Δεν ξέρω ποιες είναι οι σοβαρές χώρες, αλλά τέλος πάντων ή ποδόσφαιρο ή μπάσκετ θα παίζουν και στα δύο πρώτοι είμαστε.

Μύθος: Δεν έχουμε ταλέντο, μόνο άμυνα, αντιποδόσφαιρο και αντιμπάσκετ.

Πραγματικότητα: Δεν έχουμε ούτε Ζιντάν, ούτε Φίγκο, ούτε Νοβίτσκι, ούτε Παρκέρ. Έχουμε άλλους και έχουμε ομάδες. Δεν κάνουμε τίποτε παράνομο ή παράτυπο. Παίζουμε μπάλα με τα πόδια και μπάσκετ με τα χέρια και κερδίζουμε αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα χωρών με μεγαλύτερο πληθυσμό, χρήματα, υποδομή, αθλητική παράδοση.

Μύθος: Ο Έλληνας δεν καταλαβαίνει από ιεραρχία, από συνολική προσπάθεια. Κάνει του κεφαλιού του, γιατί νομίζει ότι τα ξέρει όλα. Δεν σέβεται τίποτε.

Πραγματικότητα: Ο αρχηγός Κακιούζης το είχε πει, το πίστευε, το έκανε. Έπεισε και τους υπολοίπους. Ο ήρως του τελικού Παπαλουκάς το επιβεβαίωσε: «Κάναμε τα πάντα για να δικαιώσουμε τον αρχηγό μας, για να μην τον πουν γραφικό». Τον άκουσαν, πειθάρχησαν, άκουσαν τον έμπειρο Γιαννάκη (που δεν τον πάω, αλλά τον σέβομαι), όπως οι ποδοσφαιριστές πειθάρχησαν στον Ζαγοράκη, στο Ρεχάγκελ. Τέλος οι Έλληνες φίλαθλοι που βρέθηκαν στο γήπεδο έδειξαν έμπρακτα το σεβασμό τους στον μεγάλο αθλητή Ντιρκ Νοβιτσκι σε ένα ανεπανάληπτο standing ovation τρία λεπτά πριν τη λήξη.

Μύθος: Δεν λέει τίποτε που βγήκαμε πρώτοι σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ (και eurovision) εκεί που έχει σημασία είμαστε ουραγοί. Με τα σπορ (και τα σαχλοτράγουδα) ασχολούνται μόνο οι μπεκρήδες και οι κάφροι.

Πραγματικότητα: Όντως η Ελλάδα θα παραμείνει στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης στους δείκτες οικονομικής ανάπτυξης και μετά τη διοργάνωση. Όπως παρέμεινε και μετά το ποδόσφαιρο. Υπάρχουν όμως ζωντανά παραδείγματα τριών ομάδων ανθρώπων που σχεδίασαν, προσπάθησαν, υλοποίησαν, αξιοποίησαν τα πλεονεκτήματα, εξαφάνισαν τα μειονεκτήματα, πέτυχαν, έφτασαν στην κορυφή. Μην ξεχνάμε και τον γενικώς αντιπαθή Βσσιλακόπουλο, ο οποίος πήρε σκληρές αποφάσεις, έκανε λάθη, αλλά τελικώς θωράκισε την ομάδα στο υψηλότερο επίπεδο.

Υπάρχουν πλέον νέες ενέσεις ψυχολογίας, υπάρχουν παραδείγματα που κάνουν τους Έλληνες, αυτό το λαό που είχε μάθει να τρώει σφαλιάρες επί χρόνια, να πιστέψουν στην αξία τους. Να παλέψουν για το καλύτερο.

Μύθος: Νίκος Γκάλης

Πραγματικότητα: Ο Νίκος Γκάλης, σε μια εποχή που σώνονταν τα τελευταία αποθέματα αισιοδοξίας που έφερε στην Ελλάδα ένας άλλος αμερικανοτραφής ο Αντρέας, έδειξε το δρόμο. Μαζί με τον Γιαννάκη, τον Φάνη, την αράχνη, το Φιλίππου, τον Ιωάννου, τον Ανδρίτσο, το Σταυρόπουλο, το Λινάρδο, το Ρωμανίδη, τον Καρατζά, τον Πολίτη, τον τίμιο γίγαντα Αργύρη Καμπούρη. Τι άλλο να πεις για τον άνθρωπο που έκανε το άθλημά του θρησκεία.

Κλείνοντας, νομίζω ότι ο Φραγκίσκος Αλβέρτης αναδεικνύεται σε Δάφνη Μπόκοτα του μπάσκετ. Αλλά δεν πειράζει, τώρα πια μύρισε τυρινιίνη σε όλη την Ευρώπη: μύρισε φέτα, σκόρδο, θυμάρι και βασιλικό, αιγαιοπελαγίτικος άνεμος. Ακούστηκε ο Ζορμπάς, ο Τζόι Τέμπεστ και η Έλενα. Μας είδανε όσοι μας είδαν. Αγγίξαμε το χρυσάφι. Πάμε για κανά μουσακά τώρα, να γιορτάσουμε!

Και μετά δουλειά! Θα έλθουν και άλλες νίκες γι’ αυτή την πατρίδα, αν το πιστέψουμε. Σε όλα τα επίπεδα. Όπως οι γενιές που ήθελαν να μοιάσουν στον Γκάλη το πάλεψαν, έτσι θα κάνουν και οι επόμενες!

Θέλω κι εγώ να κάνω αυτή την πατρίδα περήφανη! Και ας μην παίζω μπάσκετ!

Νενικήκαμεν!

2005-09-25T23:59:00.000+01:00

Δεν ανεβαίνει η φωτό! Δεν πειράζει!

Χύσαμε...

2005-09-24T19:23:00.000+01:00

δάκρυα χαράς και συγκίνησης μετά το τρίποντο του Διαμαντίδη και την πρόκριση στον τελικό μετά από 16 χρόνια...

χωρίς λόγια

Βρε λες;

2005-09-20T21:28:00.000+01:00

Και στο μπάσκετ;

Καλά έχει ξαναγίνει...

Ο τίμιος γίγαντας

αλλά και στα δύο;

Ο Χασιστέας

Όλοι σε κουτιά είμαστε (;)

2005-09-15T09:10:00.000+01:00

Ήταν πριν δυο χρόνια σε στιγμή ανύποπτη που το ξεστόμισα. Ήταν νύχτα σε ένα μπαράκι στο νησί και μιλούσα με μια κοπέλα από άλλη παρέα, όχι τη δική μου. Ο Γιάννης αν θυμάμαι καλά είχε κεράσει σφηνάκια τρεις κοπέλες και οι δύο παρέες έγιναν μια.
Μία από αυτές φοιτήτρια Ιατρικής βρέθηκε να μιλά μαζί μου κι εγώ δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία. Περισσότερο με ενδιέφερε αν οι άλλοι δύο θα σκοράρουν παρά η συζήτηση με τη γιατρίνα.

- Εσύ που ήσουν; γιατί δεν ήσουν με την υπόλοιπη παρέα;
- Είχα πάει να κάνω ένα τσιγάρο έξω
- Μόνος σου;
- Ναι
- Μάλλον δεν σου αρέσει να γνωρίζεις ανθρώπους
- Μου αρέσει, δεν ξέρω αν γίνεται
- Τι εννοείς;
- Νατάσα μου, όλοι είμαστε κλεισμένοι σε κουτιά. Ο καθένας στο δικό του. Ανοίγουμε μια τρύπα στο κουτί μας όταν πλησιάζουμε σε κάποιον. Κι αυτός ανοίγει μια άλλη τρύπα στο δικό του. Τον αφήνουμε να δει όσα θέλουμε και αυτός το ίδιο.
- …
- Μου άρεσε αυτό που είπα…
- ….
Δεν μου άρεσε όμως. Πέρασα τρεις – τέσσερις μέρες να το σκέφτομαι. Είχα γίνει πεσιμιστής; Μα αγαπώ τους ανθρώπους, μπορεί να μην τους εμπιστεύομαι πάντα, αλλά… Έτσι είναι τελικά; όλοι σε κουτιά είμαστε; Η’ απλά μου άρεσε το πομπώδες της σύλληψης;

Πριν λίγο πάλι σε μια συζήτηση ξαναέφερα στη μνήμη εκείνη την κουβέντα. Κι ύστερα σκέφτηκα τα blogs. Ο καθένας από μας φτιάχνει το κουτί του. Ανοίγει μια τρύπα και δείχνει αυτά που θέλει να δείξει. Άλλοι διαφορετικά από αυτά που δείχνουν στους γύρω τους, στην οικογένεια, στη δουλειά, στη γκόμενα, στο γκόμενο, στον κολλητό. Δεν μπορείς να τα δείξεις όλα. Πρέπει να σπάσεις το κουτί. Αυτό το κουτί που έκτιζες από παιδί στο σπίτι, στο σχολείο, στην αλάνα, στη δουλειά, στο δίκτυο, μέχρι το τελευταίο. Και μετά τι θα σε προστατεύει από τη βροχή, τον ήλιο, τα spam, τους ανθρώπους, τον εαυτό σου;

Κουτιά, blogs… Γι’ αυτό άραγε το έφτιαξα κι εγώ; Μπα …δεν νομίζω… Μάλλον απλά μου αρέσει το πομπώδες της σύλληψης.

-Θες να κάνουμε παρέα;

Πάλι τα ίδια Νίκο;

2005-09-14T05:16:00.001+01:00

Μετά από ένα ατελείωτο σεντόνι ακολούθησε ένα τηλεγράφημα μετά φωτό και τώρα ένα ακόμη:

Περνάνε τα χρόνια Γρηγόρη

Δεν μπορούσα να μην τη βάλω αυτή τη φωτογραφία. Είναι απίστευτη! Για την σοβαρή ανάλυση του θέματος τα γράφει πολύ καλά ο Γρηγόρης Χατζηαντωνίου.

Κάποια άλλη στιγμή θα γράψω κι εγώ για την παραδοσιακή έλειψη ανταγωνιστικότητας του ελληνικού πρωταθλήματος που κοστίζει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Μάλλον η παράδοση θα συνεχιστεί και φέτος, οπότε θα επανέλθω.

Έ-σε- να θέ-λου-με!

2005-09-13T06:58:00.000+01:00

Επειδή πολύς λόγος γίνεται για το ποιος bloger έχει το λαϊκό έρεισμα και τους πιο πολλούς οπαδούς. Έχω να πω τούτο. Οι δικοί μου είναι οι πιο εκδηλωτικοί!

Μακράν!

Ιστορίες αδικίας: Το μοτοράκι

2005-09-11T00:01:00.000+01:00

Ήμουν 21 ετών όταν με πήρανε στην ομάδα. Έπαιζε τότε Β’Εθνική κι ήταν μεγάλη υπόθεση για μένα να ανέβω δύο κατηγορίες. Πήρα και κάποια λεφτουδάκια, έπιασα και μια γκαρσονιέρα. Η θέση μου ήταν δεξί χαφ στην παλιά ομάδα, αλλά εδώ θα έπαιζα κόφτης. Ένας παλιός παίκτης (μεγάλος μαλάκας) τσακώθηκε με τον προπονητή (άλλο αρχίδι αυτός) στην αρχή της προετοιμασίας και αυτός τον έθεσε εκτός ομάδας. Πήρα λοιπόν τη θέση του στην ενδεκάδα.

Ξεκίνησα δειλά δειλά στα πρώτα παιχνίδια χωρίς να κάνω το κάτι παραπάνω. Παίζαμε με δύο αμυντικά χαφ και ο άλλος κόφτης ήταν 34 με σοβαρούς τραυματισμούς στο παρελθόν, άρα έπεφτε σε μένα το πολύ τρέξιμο. Η ομάδα πήγαινε καλά και φαινόταν να διεκδικεί άνοδο στην Α’ Εθνική. Οι φίλαθλοι με πήγαιναν και με έλεγαν «μοτεράκι». Όλα καλά μέχρι εδώ.

Κι ύστερα γνώρισα την Εύα. Η Εύα δούλευε στο μπαράκι που άραζε η ομάδα μετά τις εντός έδρας νίκες. Το είχε ένας από τη διοίκηση ο Πασχαλούσης (ένα αξιοσέβαστο λαμόγιο της τοπικής κοινωνίας). Η Εύα δήλωνε μοντέλο και ονειρευόταν να βγει στην τηλεόραση. Κοιμόμουν σχεδόν μέρα παρά μέρα σπίτι της, γιατί ήταν πιο κοντά στο γήπεδο (δεν ήταν βέβαια). Πάνω από το κρεβάτι της είχε μια φωτό, εκείνη και η Μενεγάκη. Σαν και αυτή θέλω να γίνω έλεγε, ενώ μου φούσκωνε τα μυαλά και μένα να κάνω καριέρα και να παίξω σε μεγάλη ομάδα.

Εκτός από την Εύα μπήκε στη ζωή μου και ο κ Λιαράκος. . Αυτός πάλι δήλωνε μάνατζερ, αλλά έγραφε και τα παρασκήνια σε μια αθλητική εφημερίδα. Είχαμε ένα σέντερ φορ που θεωρείτο ταλέντο. Μπάλα δεν ήξερε αλλά την περσινή χρονιά είχε βάλει 12 γκολ. Τα πέντε με πέναλντι και τα άλλα πέντε με κεφαλιά. Ο Λιαράκος είχε αναλάβει να του κλείσει μεταγραφή σε μεγάλη ομάδα και συχνάζανε μαζί στο μπαρ του Πασχαλούση. Ένα βράδυ μου τον γνώρισε η Εύα, κλείνοντας μου το μάτι: «εσύ θα την πάρεις την μεταγραφή, όχι ο άλλος».

Η ομάδα πήρε σύντομα την κάτω βόλτα, δεν μπορούσαμε να σκοράρουμε κιόλας (πώς να βάλουμε γκολ με το παλτό που είχαμε μπροστά;) ο γκολκίπερ είχε πνίξει 4-5 γκολ. Εγώ παρότι έπαιζα καλά, κατά την άποψη μου, δεν με έγραφαν ποτέ στους διακριθέντες στην εφημερίδα, τον σέντερ φορ τον γράφανε συνέχεια. Ο πρόεδρος αποφάσισε να διώξει τον προπονητή και έφερε έναν Γιουγκοσλάβο που ήταν χρόνια στην Ελλάδα, τα τελευταία όμως χωρίς δουλειά.

Ο Γιουγκοσλάβος την έκανε άνω κάτω την ομάδα. Ο πρόεδρος ξαναέφερε τον μαλάκα που είχε τσακωθεί με τον παλιό προπονητή και απαίτησε να παίζει ενδεκάδα. Έφερε και ο προπονητής δύο Γιούγκους δικούς του, δεν υπήρχε θέση για μένα στο κέντρο. Έμεινα λοιπόν στο πάγκο για 3-4 παιχνίδια, μπήκα μια φορά αλλαγή έπαιξα καλά και ο προπονητής μου είπε: «Μπράβο μπρε μιγκρέ. Μπράβο μοντοράγκι. Τα σε βάλω να παίζει ντεξί χαφ». Παρ’ όλα αυτά στο επόμενο παιχνίδι ήμουν πάλι στον πάγκο και στο μεθεπόμενο μπήκα αλλαγή στο ογδονταφεύγα. Η Εύα έδειχνε θυμωμένη μαζί μου και δεν με καλούσε πλέον σπίτι της. Μια πίπα μόνο στα πεταχτά μετά το παιχνίδι που μπήκα αλλαγή.

Στο κύπελλο κληρωθήκαμε με τον Ολυμπιακό. Όλοι ήταν χαρούμενοι γιατί θα μας έδειχνε και η TV. Εγώ ήξερα ότι θα είμαι πάλι στον πάγκο. Στο πρώτο παιχνίδι στο Καραϊσκάκη χάσαμε 4-0, με τον τερματοφύλακά μας να είναι για γέλια. Τραυματίστηκε όμως ο Σέρβος δεξής χαφ και θα έχανε όλη τη χρονιά. Παρ’ όλα αυτά ο προπονητής δεν με έβαλε αλλαγή, προτίμησε τον αναπληρωματικό δεξί μπακ τον ανιψιό του προέδρου που ήταν για κλάματα.

Στη ρεβάνς έπαιξα από την αρχή και έκανα το παιχνίδι της ζωής μου παίζοντας απέναντι στον μέγα Τζόρτζεβιτς. Το παιχνίδι, το οποίο ήταν πρόβα τζενεράλε για το παιχνίδι της Τετάρτης εναντίον της Μίλαν στο Μεάτσα, έληξε 1-1. Ναι! Ναι! Έβαλα και το γκολ με μακρινό σουτ! Οι αθλητικές εφημερίδες έγραφαν ότι το Μοτοράκι έσβησε τον Τζόλε και έβαλε ασύλληπτο γκολ. Επίσης ο Ολυμπιακός ενδιαφερόταν για την απόκτησή μου. Όνειρο!

Ξαναμπήκα στην ενδεκάδα και η Εύα, η οποία έκανε κι ένα δοκιμαστικό στο Egaleo TV ή κάτι τέτοιο ξανάγινε καλή μαζί μου. Η ομάδα εξασφάλισε νωρίς την παραμονή, εγώ έπαιζα σταθερά και ο Λιαράκος μου φούσκωνε τα μυαλά ότι θα πάω σε μεγάλη ομάδα και θα κάνω καριέρα. Επίσης μου έλεγε ότι θα κληθώ στην Εθνική Ελπίδων, όπου ήταν φίλος του ο εκλέκτορας. Έκανα μια κουβέντα και με τον Πασχαλούση, ο οποίος μου είπε ότι η διοίκηση ήθελε να πουλήσει εμένα και τον σέντερ φορ σε μεγαλύτερη ομάδα, γιατί δεν την παλεύουμε οικονομικά. Αν είσαι συνεργάσιμος βέβαια, μου είπε. Δεν κατάλαβα βέβαια τότε, μου πήρε λίγο καιρό. Α! Έγινα σύνθημα από τους οργανωμένους οπαδούς «Είσαι το πιο φίνο χασισάκι, Μοτοράκι, Μοτοράκι».

Τελευταία αγωνιστική παίζαμε με μια ομάδα που ήθελε μόνο νίκη για να ανέβει Α’ Εθνική. Ιδιοκτήτης της ήταν ένας μεγαλολεφτάς που δεν ήξερε από μπάλα, αλλά ήθελε να δει την ομάδα του στα μεγάλα σαλόνια. Πρόεδρος ο γιος του. Εμείς αδιάφοροι βαθμολογικά, αλλά μετά την προπόνηση της Τετάρτης δώσαμε όρκο ότι θα παίξουμε για το γόητρο και την ιστορία της ομάδας. Παρόλα αυτά φεύγοντας ένας συμπαίκτης μου είπε να πάω για φαγητό σπίτι του για να μιλήσουμε. Ήταν παντρεμένος και είχε μαγειρέψει η γυναίκα του. Εκεί μου είπαν και οι δύο πως τους είχε πιάσει ένας κουμπάρος τους για λογαριασμό του μεγαλολεφτά, έδινε λεφτά για να έχουμε μειωμένη απόδοση. Βάλανε και οι δύο τα κλάματα, ήταν η τελευταία του χρονιά στη μπάλα και τα χρειαζόταν τα λεφτά για να ανοίξει ένα μαγαζάκι. Φεύγοντας συνειδητοποίησα ότι ο μοναδικός τους κουμπάρος ήταν ο Πασχαλούσης.

Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο ο Λιαράκος να πάμε για καφέ, στο μαγαζί του Πασχαλούση. Εκεί τον βρήκα να κάθεται με τον σέντερ φορ, δύο άλλους συμπαίκτες μου και τον επικεφαλής των οργανωμένων οπαδών. Σηκώθηκε και κάτσαμε σε ένα άλλο τραπέζι. Είχε μιλήσει λέει με τον γιο του μεγαλολεφτά, έταξε ένα ποσό, μεταγγραφή και ότι θα βοηθούσε τη μικρή. Μου είπε κάτι και για τη φωτογραφία που είχε η Εύα στο σπίτι της με τη Μενεγάκη. Που το ήξερε; Μιλάει πολύ αυτή η κοπέλα...

Σε όλους φυσικά είπα όχι. Το βράδυ εκείνης της ημέρας με πήρε ο παλιός μου προπονητής αυτός που τον διώξανε. Είχε πιει πολύ. Είχε μιλήσει λέει με τον προπονητή της αντίπαλης ομάδας και του είπε ότι εμείς θα τα πιάσουμε. Μου είπε ότι για το καλό μου έπρεπε να τα πάρω. Έτσι λειτουργεί το σύστημα, κλπ. Είπε ακόμη ότι ο Γιουγκοσλάβος μέτραγε μέρες και ότι εκείνος θα γύριζε στην ομάδα, εμένα θα με έκανε ηγέτη, κλπ. Απλώς έπρεπε να χάσουμε.

Την επόμενη μέρα πριν την προπόνηση, με έπιασε ο τερματοφύλακας στα αποδυτήρια. «Πρέπει να κερδίσουμε την Κυριακή», μου είπε. «Άνθρωπε μου!» απάντησα, επιτέλους ένας τίμιος. Τον αγκάλιασα και τον φίλησα. «Όσο για μεταγραφή», μου είπε, «εγώ θα στη φτιάξω. Θα παίζουμε μαζί Α’ Εθνική». Αυτό δεν το έπιασα, αλλά ήμουν σίγουρος ότι αυτός δεν τα είχε πιάσει.

Το βράδυ πήγα να κοιμηθώ στο σπίτι της Εύας και έκλεισα το κίνητό μου για να μην μπορεί να με βρει κανείς. Όταν μπήκε να κάνει ένα μπάνιο κτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα. Ήταν ο Λιαράκος και κατάλαβε ότι ήμουν εγώ. «Τι δουλειά έχεις ρε κωλόπαιδο εκεί; Αφού δεν συνεργάζεσαι; Δώσε μου την Εύα». Του το έκλεισα στη μούρη. Είχα μείνει μαλάκας. Λίγο μετά χτύπησε το κινητό της Εύας, το έπιασε μέσα από το μπάνιο. Βγήκε έξω και ήταν αναψοκοκκινισμένη. «Γιατί δεν κάνεις αυτό που σου λένε όλοι;» Μου είπε. «Είμαι τίμιος» της είπα. «Μαλάκας είσαι και θύμα. Εγώ έχω όνειρα, θέλω να κάνω καριέρα. Στα τσακίδια! Φύγε από δω!».

Κατεβαίνοντας πέτυχα έναν μεσόκοπο να στέκεται στην εξώπορτα. «Η δεσποινίδα Εύα», μου είπε, «ξέρετε σε ποιο διαμέρισμα μένει; Με είπε το επίθετο αλλά δεν το θυμάμαι». «Είσαι από τη Θεσσαλονίκη;» Τον ρώτησα. «Από τας Σέρρας» μου απάντησε. Δεν γαμιέται σκέφτηκα, του είπα το επίθετο και έφυγα. Έφυγα μουρμουρίζοντας: «πουτάνα…».

Λίγο πριν το παιχνίδι της Κυριακής ο σεντερ φορ δήλωσε τραυματίας. Στη θέση του μπήκε ένας 35αρης που είχε να παίξει σε επίσημο παιχνίδι πέντε μήνες. Αποκλείεται να σκοράρουμε σκέφτηκα. Οι οπαδοί μπήκαν γκαζωμένοι λόγω των φημών ότι θα κάτσουμε να χάσουμε. «Παίξε για το λαό σου κλπ». Η ομάδα μας ήταν υποτονική στην αρχή, αλλά και οι αντίπαλοι από το άγχος δεν μπορούσαν να πάρουν τα πόδια τους. Νωρίς αισθάνθηκα ότι παίζω μόνος μου. Στο πρώτο δεκάλεπτο πήρα την μπάλα από το κέντρο και πέρασα όποιον βρήκα μπροστά μου, λίγο πριν σουτάρω τράκαρα με ένα συμπαίκτη μου, ο οποίος έπεσε πάνω μου επίτηδες. Οι οργανωμένοι άρχισαν να φωνάζουν ότι τα έχουμε πιάσει γι’αυτό χάσαμε το γκολ. «Παίκτες πουλημένοι, η ομάδα δεν πεθαίνει».

Αυτός που έκανε το παιχνίδι της ζωής του ήταν ο τερματοφύλακας μας, έπιανε τα πάντα παίζοντας ουσιαστικά χωρίς άμυνα, η οποία πελαγοδρομούσε. Εγώ έκανα ότι μπορούσα, αλλά τίποτε δεν μου πήγαινε καλά και οι συμπαίκτες μου ήταν σαν μαστουρωμένοι, το ίδιο και ο διαιτητής, τον προπονητή που φώναζε δεν τον υπολόγιζε κανείς. Το ημίχρονο τελείωσε 0-0 και πηγαίνοντας στα αποδυτήρια ένας από τους αντιπάλους μου είπε: Τα έχεις πιάσει από τους άλλους κωλόπαιδο ε; Θα σε γαμήσω. Δεν μπορούσα να καταλάβω τίποτε. Μέσα στα αποδυτήρια με έπιασε ο τερματοφύλακας, «μικρέ είσαι ωραίος γάμα τους ,αλλά βοήθα και λίγο στην άμυνα γιατί ο λίμπερο που νόμιζα ότι ήταν μαζί ,μας πρέπει να τα έχει πιάσει και από τους άλλους. Έχουνε πιάσει και τους χουλιγκάνους, δεν ξέρω για το διαιτητή. Αν αντέξουμε και στο β’ ημίχρονο του χρόνου θα παίζουμε στην Α’ μαζί».

Δεν πρόλαβα να συνειδητοποιήσω τι γινόταν και μέσα στα αποδυτήρια είχαν μπουκάρει ο Πασχαλούσης, ο Λιαράκος και ο σεντερ φορ, πιάσανε 4-5 παίκτες και τους μπινελικιάσανε. Το μόνο που άκουσα ήταν: «Κάναμε μια συμφωνία». Στα αποδυτήρια των αντιπάλων έπεσε ξύλο. Δεν καταλάβαινα τίποτε πια.

Στο δεύτερο ημίχρονο οι συμπαίκτες μου κάνανε ότι μπορούσαν για να χάσουμε. Θέλει μεγάλη τέχνη για να παίζεις χάλια και να μην φαίνεται. Άλλαζαν θέση συνέχεια ώστε να μην τους βρίσκουν οι πάσες, έκαναν επιπλέον ντρίμπλες για να δώσουν στον αντίπαλο την δυνατότητα να κλέψει τη μπάλα. Χάσαμε και κοροϊδίστικες ευκαιρίες. Πλέον καταλάβαινα κάποιοι τα είχαν πάρει από τον αντίπαλο, κάποιοι από την άλλη ομάδα που διεκδικούσε την άνοδο στην Α’, κάποιοι και από τους δύο. ‘Όσο για τον αντίπαλο, και από εκεί σίγουρα τα είχαν πιάσει ή κάποιοι βετεράνοι δεν είχαν καμιά όρεξη ή δύναμη να παίξουν. Πάντως σίγουρα ο πρόεδρος τους είχε ρίξει πολλά λεφτά σε προηγούμενα παιγνίδια, διότι ήταν από τις χειρότερες ομάδες που είχα συναντήσει. Το δεκάρι τους είχε μεγαλύτερη κοιλιά και από τον Κυρ- Αποστόλη τον ταβερνιάρη. Και σίγουρα ο τερματοφύλακας μας ήταν πολύ μεγάλη κλάση, όταν είχε κίνητρο να παίξει.

Αποφάσισα να τα παίξω όλα για όλα. Έκανα πάλι μια απίστευτη κούρσα από τα δεξιά έβγαλα σέντρα, αλλά δεν με ακολουθούσε κανείς. Το σύνθημα από την κερκίδα παρέμενε το ίδιο: Παίκτες πουλημένοι κλπ. Κανένα χειροκρότημα, αλλά τι λέω και οι χουλιγκάνοι τα είχαν πιάσει. Ο αντίπαλος που με έπιασε στο τέλος του πρώτου ξαναήλθε δίπλα μου: « Μικρέ, σου είπα μαζέψου».

Πείσμωσα ακόμη περισσότερο, έκλεψα τη μπάλα έκανα την κούρσα και αυτή τη φορά συνέκλινα προς το κέντρο. Τους πέρασα όλους και λίγο πριν σουτάρω έφαγα ένα κλάδεμα από πίσω. Ήταν ο «« Μικρέ, σου είπα μαζέψου» και ήμουν σίγουρος ότι αυτό ήταν μπέναλτι και κόκκινη κάρτα. Παρ’ όλα αυτά ο διαιτητής έδειξε κίτρινη κάρτα σε μένα για θέατρο. Ο Μαζέψου μου έριξε και μια αγκωνιά από πίσω.

Θόλωσα. Πέρασαν όλα από μπροστά μου η αλάνα, που έμαθα να παίζω μπάλα, ο Λιαράκος, ο Πασχαλούσης, η Εύα, ο τερματοφύλακας, το μπαρ, ο πατέρας μου, η φωτογραφία της Μενεγάκη, οι οπαδοί, οι τίτλοι των εφημερίδων, ο συμπαίκτης με τη γυναίκα του να κλαίνε, το Μεάτσα, η μάνα μου. Αδικία, αδικία, αδικία. Έριξα ένα μπουκέτο στον «Μαζέψου». Ο διαιτητής με κάλεσε ξανά μπροστά του. Μου ψιθύρισε: «Δεν με λες; Ωραίο κωλαράκι έχει η γκομενά σου,ε;». Ήταν από το Σύνδεσμο Σερρών. Δεν πρόλαβε να μου δείξει κόκκινη κάρτα, του έριξα και αυτουνού ένα μπουκέτο.

Το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι όπως πήγαινα στη φυσούνα οι χουλιγκάνοι της ομάδας μου πέταγαν δεκάδες αντικείμενα: «Μοτόρα θυμήσου εμείς σε αγαπήσαμε μα τώρα άντε γαμήσου». Οι αντίπαλοι κέρδισαν με αυτογκολ του παντρεμένου συμπαίκτη που είχε ανάγκη τα χρήματα και ανέβηκαν στην πρώτη Εθνική.

Το παλτό σέντερ φορ πήρε μεταγραφή στην Α’Εθνική, ο τερματοφύλακας για την ομάδα που έχασε την άνοδο, ο διαιτητής πήρε καινούργιο αυτοκίνητο, ο Λιαράκος πήρε τη μίζα του, ο Πασχαλούσης πήρε λεφτά και από το στήσιμο και από τη μεταγραφή και άνοιξε μπουζουξίδικο με τον κουμπάρο του. Η Εύα τα έφτιαξε με τον τραγουδιστή: "Εσύ αγόρι μου δεν το έχεις με τίποτε, μου είπε όταν την πέτυχα τυχαία στο δρόμο". Στην ομάδα ήρθε ξανά ο παλιός προπονητής και όταν τον ρωτήσανε για μένα είπε: «Ποιος; αυτός; Δεν τον θέλω στην ομάδα, έχω μάθει ότι τα πιάνει και είναι και κωλόπαιδο».

Γύρισα στην παλιά μου ομάδα, μετά από τρεις μήνες τραυματίστηκα και την έκοψα τη μπάλα. Παρ΄ όλα αυτά το αλκοολίκι δεν κόβεται, πήγα να δω ένα παιχνίδι στο γήπεδο κι ένας πιτσιρικάς γύρισε σε έναν άλλο και του είπε: «Τον βλέπεις αυτόν. Ήταν πολύ παιχταράς τον ήθελε ο Ολυμπιακός, αλλά τα έπιανε ο πούστης».

Αδικία...

Ντέμης Α' ο Βραχύς

2005-09-10T10:03:00.000+01:00

Ο Ντέμης Νικολαϊδης αποτελεί την ενσάρκωση του ονείρου του σύγχρονου υιού μικροαστών επαρχιώτη teenager που παίζει μπάλα στην αλάνα (στην επαρχία υπάρχουν ακόμη). Ο κατά κόσμον Θεμιστοκλής Νικολαϊδης μεγάλωσε στην Αλεξανδρούπολη, όπου ξεκίνησε να κλωτσά το τόπι. Κατέβηκε στην Αθήνα και τον Απόλλωνα, ομάδα στην οποία ξεκίνησε να κάνει όνομα, επιθετικό δίδυμο με τον Θοδωρή Αλέξη, του οποίου προσωπικά αγνοώ τα επόμενα βήματα και προπονητή τον συχωρεμένο Παθιακάκη.

Εν συνεχεία μεταγραφή στην ΑΕΚ, την ομάδα που λάτρευε από μικρό παιδί, αγνοώντας την πρόταση του Ολυμπιακού, ο οποίος πριν λίγους μήνες είχε δελεάσει τον Ντούσαν Μπάεβιτς. Η παθολογική αγάπη του για την ομάδα τον οδήγησε στο να κάνει τον δικέφαλο τατουάζ και να κρεμιέται στα κάγκελα μαζί με τους original μετά από κάθε γκολ που πετύχαινε, ιδίως εναντίον του μισητού Ολυμπιακού. Έγινε ο Πρίγκηπας του Βυζαντίου, Ντεμίνιο.

Σε βλέπει ο Ελευθερόπουλος και τρέμει, γεια σου Ντέμη, γεια σου Ντέμη. Ντέμη γδύσου, να δούμε την ψ…η σου και τόσα άλλα (συγχωρήστε με, δεν είμαι Αεκτζής και δεν θυμάμαι περισσότερα). Με λίγα λόγια ο Ντέμης έγινε είδωλο για τους οπαδούς της ΑΕΚ, η οποία βεβαίως στα χρόνια του δεν κατόρθωσε να στεφθεί πρωταθλήτρια.

Εν συνεχεία συμπλήρωσε το όνειρο με το να παίξει στη μεγάλη Ατλέτικο Μαδρίτης και να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης στην Πορτογαλία (με μικρή αγωνιστική προσφορά οφείλω να τονίσω). Για να μην ξεχνιόμαστε παντρεύτηκε και τον μεγάλο πόθο πολλών αρσενικών, ένα άλλο είδωλο, της πίστας αυτή τη φορά, την καβαλιώτισα Δεσποινούλα Βανδή. Να και η Πριγκίπισσα λοιπόν!

Και τέλος έγινε πρόεδρος της ομάδας που αγάπησε. Επικεφαλής ενός team τεχνοκρατών, διέλυσε την παλιά ομάδα, ερχόμενος σε σύγκρουση με τους μέχρι πρότινος συμπαίκτες του, έφερε τον Σάντος, έκανε γενικό διευθυντή τον Ίβιτς και κυνήγησε το πρωτάθλημα σχεδόν μέχρι τέλους. Επίσης πολύ σημαντικό ήταν ότι έφερε την ηρεμία στην κερκίδα, η οποία καθ’ολη την προηγούμενη χρονιά μαστιζόταν από διχόνοια: Μπάεβιτς, Original, Ένωση, Καφετζόπουλος, Τσαρούχας κλμ (=και λοιποί μαϊντανοί). Έγινε Βασιλιάς.

Πρώτη αγωνιστική του Πρωταθλήματος και ο Ντέμης είναι το πρόσωπο της ημέρας. Οι χουλιγκάνοι Ατρομήτου και ΑΕΚ πλακώνονται. Ο Ντέμης τους δίνει στεγνά με φωτό και ονόματα και τους μηνύει για διαφυφόντα κέρδη. Ο Λυκουρέζος του δίνει συγχαρίκια. Η Original δια στόματος του σκοτεινού Χατζηχρήστου (για τον οποίο ακούγονται πολλά, αλλά κανείς δεν παρουσιάζει στοιχεία) αντιδρά και τα χώνει στον Κοντίνιο "Έτσι μας αγάπησε ο Ντέμης, όπως είμαστε όχι όπως θέλει να μας κάνει., ενώ οι λοιποί originalιστές χαρακτηρίζουν τον καινούργιο ύμνο της ΑΕΚ υποψήφιο για Eurovision. Ο Ντέμης πρωτοπορεί και καθιερώνει την ημέρα φιλάθλου (βεβαίως 9-12 το πρωί καθημερινές δουλεύει ο κόσμος). Και αναμένουμε τη συνέχεια στο γήπεδο...

Καταλήγοντας. Τον Ντέμη δεν τον πήγαινα σαν παίκτη, δεν είμαι Αεκτζής, ούτε αριστερός όπως αυτοχαρακτηρίζεται ο ίδιος. Αν κατορθώσει όμως ως είδωλο που είναι για πολλούς να διώξει, τους χουλιγκάνους και φέρει τις οικογένειες στο γήπεδο (ακόμη καλύτερα αν είναι καινούργιο), θα του βγάλω το καπέλο. Και δεν το βγάζω σε πολλούς, ούτε εύκολα. Απλώς τότε το πιτσιρίκι που κλώτσαγε το τόπι στη Θράκη θα έχει γίνει Αυτοκράτορας.

Ιουστινιανός και Θεοδώρα

Το κόμμα είμαι εγώ (όχι εγώ αυτοί)

2005-09-09T00:14:00.000+01:00

Ο Γιώργος Παπανδρέου στα γενέθλια του Κινήματος σε πανηγυρικό κλίμα διέλυσε τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ.

Μέρες μετά ο Κώστας Καραμανλής έθεσε εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας τον βουλευτή Πιερίας Βαγγέλη Πολύζο ο οποίος δήλωσε ότι σε όλα τα κόμματα υπάρχουν φαινόμενα χρηματισμού.

Δεν θα σταθώ στα καθαυτά γεγονότα περισσότερο από ότι τους αξίζει κατά τη γνώμη μου. Γνωρίζω ότι η Νεολαία ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τίποτε παραπάνω από παραμάγαζο των εσωκομματικών φραξιών του Κόμματος και απαρτιζόταν κυρίως από ανεπάγγελτους γόνους και παρατρεχάμενους κρατικοδίαιτων βαρωνίσκων του προηγούμενου (;) καθεστώτος. Γνωρίζω επίσης ότι ο Βαγγέλης Πολύζος είναι ένας λαϊκός δεξιός Καλοχαιρέτας που σήμερα ή αύριο θα υπέπιπτε στην μεγάλη γκάφα να πει ότι κάποιοι χρηματίζονται χωρίς αποδείξεις ή κάτι ανάλογο.

Θα σταθώ όμως στην ιδιοκτησιακή αντίληψη που διέπει και τους δύο ηγέτες (;). Στην πρώτη περίπτωση ο Παπανδρέου δεν σεβάστηκε ένα Συνέδριο για το οποίο έγιναν εσωκομματικές εκλογές σε όλη την Επικράτεια, εξελέγησαν σύνεδροι, οι οποίοι με τη σειρά τους εξέλεξαν τα όργανα της Νεολαίας. Επειδή λοιπόν του Προέδρου δεν του άρεσαν τα αποτελέσματα και οι εκλεγέντες, αποφάσισε να τους καταργήσει.

Στη δεύτερη περίπτωση ο Πολύζος εξελέγη από 10.000 περίπου συμπολίτες του στο Ελληνικό Κοινοβούλιο για τρίτη συνεχή φορά. Για το Νομό Πιερίας ο Βαγγέλας είναι η Νέα Δημοκρατία προσωποποιημένη. Κι όμως αν δεν επαναληφθεί η κωμωδία με τον βουλευτή που τίθεται εκτός και επιστρέφει μεταμελημένος 1-2 χρόνια μετά, κυρίως πριν τις εκλογές για να μην υπάρχει και πολιτικό κόστος, ο Βαγγέλας θα μείνει εκτός. Τι και αν τον ψήφισε ο λαός, ο αρχηγός δεν το θέλει.

Παπανδρέου, Καραμανλής και οι κολλήτοί τους θα συνεχίσουν να διοικούν τα κόμματά τους και τη χώρα λες και τα έχουν κληρονομήσει (;!) Ο Ευάγγελος Αβέρωφ κάποτε είπε: « Όποιος βγαίνει από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος». Απλά και τα δυο μαντριά έχασαν με τον καιρό την αίγλη τους. Μήπως είναι καιρός να αφήσουμε μόνους τους ποιμένες με τους κολλητούς, τους οσφυοκάμπτες και τους ξεφτίλες; Να δούμε τι θα κάνουν.

Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις δικαιώνομαι. Ο βουλευτής Ξάνθης Σγουρίδης θα υποστεί κυρώσεις επειδή είχε το «θράσος» να ψηφίσει κατά συνείδηση στη Βουλή. Κανείς γενναίος τώρα που η σπυριάρα καίει;

Βρωμόσκυλα

2005-09-07T10:03:00.000+01:00

Στην αρχή όταν το διάβασα, χάρηκα. Επιτέλους ένας γιατρός, ένας δημόσιος υπάλληλος γενικώς, απελύθη. Επιτέλους κάποιος ο οποίος πληρώνεται από όλους μας για να κάνει μια δουλεία και προφανώς δεν την έκανε τιμωρήθηκε, εξεδιώχθη. Όπως θα γινόταν από την πιο μικρή ως πιο μεγάλη ιδιωτική επιχείρηση. Επιτέλους είπα! Χίλια μπράβο!

Όταν όμως ξαναδιάβασα την είδηση εκνευρίστηκα κυρίως με τον εαυτό μου. Φυσικά δεν θα πω μπράβο στον Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Εννοείται ότι έπρεπε να τον διώξουν. Ο τύπος έγραφε πανάκριβα φάρμακα σε ανθρώπους που πάσχουν από AIDS. Είναι επίορκος, κάθαρμα και αλήτης! Συγχαρητήρια θα δώσω στον Υπουργείο και στο ΕΣΥ αν κατορθώσουν να βρουν όλους αυτούς τους αλήτες που παίρνουν φακελάκια, που παίζουν με τις ανθρώπινες ζωές. Συγχαρητήρια θα δώσω σε όλους τους υπουργούς και τους διοικητές που θα διώξουν όλους αυτούς, οι οποίοι δεν κάνουν τη δουλειά τους! Απλώς τυχαίνει με τους επιόρκους γιατρούς να έχω μεγαλύτερη ευαισθησία!

Αυτούς που τους εμπιστευόμαστε τη ζωή μας και τη διαπραγματεύονται, που αμελούν και εγκληματούν, που πλουτίζουν από τον ανθρώπινο πόνο, από την αγωνία του καθενός μας για την υγειά, για τη ζωή του ανθρώπου του. Μιάσματα, υπάνθρωποι, αλήτες, καθάρματα, αποβράσματα, ερπετά…

Βρωμόσκυλα…

Έκκληση σε όλους: Όπου τους βρίσκετε να τους καταγγέλλετε! Κόστος υπάρχει, αλλά είναι πολύ μεγαλύτερο όταν χάνεται ένας άνθρωπος…

Donald Duck

Ένα γέλιο, ένα δάκρυ

2005-09-04T07:20:00.000+01:00

Είπαμε, δεν θέλω να γράψω για άλλους θανάτους. Γι’ αυτό δεν γράφω για τη Νέα Ορλεάνη. Με στενοχωρεί τόσο το καθεαυτό γεγονός, όσο και η ολιγωρία των αρχών. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βοηθήσει κανείς αν κοιτάξει γύρω του. Συνιστώ να το κάνουμε όλοι!

Ας πάμε λοιπόν σε κάτι πιο ευχάριστο: beachbasketball. Η καλαθόσφαιρα (επί το ελληνικότερο) ταιριάζει στον Έλληνα: γρήγορη και εύκολη επίτευξη του στόχου, δυνατές συγκινήσεις, ταύτιση με τον τεράστιο Νίκο Γκάλη κλπ Το γεγονός ότι στην παραλία δεν επιτρέπεται η «ντρίμπλα» ή «μπίστιγμα» καθιστά το παιχνίδι πιο ομαδικό. Όταν το παίξω θα σας πω περισσότερα…

Σας ξάφνιασε η αλλαγή σκηνικού; Από τη λύπη στη χαρά, από τη συμφορά στο παιχνίδι; Έτσι είναι η ζωή, έτσι. Πριν λίγο σκέφτηκα ότι για κάθε έναν από τους μεγάλους που έφυγαν και έγραψα προσωπικά, για κάθε έναν από τους μεγάλους που έφυγαν στο Γραμματικό, στη Νέα Ορλεάνη, στο Ιράκ και σε όλη την οικουμένη, γεννιέται μια καινούργια ζωή, ένας νέος άνθρωπος που θα κάνει τα καλά και τα κακά του, τα σημαντικά και τα ασήμαντα. Για κάθε στενόχωρο γεγονός για κάθε στενόχωρη σκέψη υπάρχει ένα αδελφάκι της/του. Ένα αδελφάκι που ίσως να γεννήθηκε πριν από λίγο.

Να μας ζήσει!

Στερέψαμε;

2005-09-03T08:05:00.000+01:00

Η σκέψη να γράψω για τον θάνατο του Θάνου Λειβαδίτη, αντιλαμβάνομαι ότι θα καθιστούσε τούτο εδώ το blog σε κύκλο των χαμένων ...γενικώς. Έχω να καταθέσω όμως ότι μου άρεσε πολύ η φάτσα του στις ελληνικές ταινίες, ιδιαίτερα δίπλα στην επίσης μεγάλη Μέμα Σταθοπούλου. Φευ! Αυτή η εποχή έχει τελειώσει κι όμως παραμένει ζωντανή στην ελληνική τηλεόραση, ελέω κέρδους, αλλά και ελλείψεως σύγχρονου υλικού.

Οι σύγχρονοι μπόμπιρες, ελείψει αλανών μεγαλώνουν με play station και Αλίκη Βουγιουκλάκη, ακούγοντας ιστορίες από τους παππούδες, μιας και οι γονείς είναι πολυάσχολοι. Επίσης παρακολουθούν τους εγκλείστους του fame story και των λοιπών reality που δεν απέχουν πολύ από τη δική τους "στενόχωρη" - λόγω στενού χώρου συνήθως αλλά όχι πάντα- πραγματικότητα.

Που οδεύουμε; Σε ένα εξπρές είμαστε όλοι.

Πάλι τα ίδια Νίκο;

Όχι!Κοιτάμε μπροστά! Τελικά δεν στέρεψα, όταν ξεκινάω να γράφω μου βγαίνουν διάφορα!

Έλα μωρή Ελλαδάρα! Βάλε επιτέλους ένα γκολ με το Καζακστάν!

Χασιστέας!

Σ'ένα εξπρές

2005-08-17T04:17:00.000+01:00

Μετά το θάνατο του Γρηγόρη Μπιθικώτση είχα πει ότι δεν θα γράψω για κανέναν που πεθαίνει στο blog μου. Θεωρώ τη νεκρολογία ιδιαίτερα δύσκολο και ευαίσθητο είδος γραφής και δεν αισθάνομαι καλά να κάνω research για κάποιον που φεύγει από τη ζωή. Την τελευταία εβδομάδα όμως έφυγαν τρεις άνθρωποι που κάθε ένας από αυτούς είχε να μου πει κάτι. Και μάλλον θα συνεχίσουν να μου λένε.

Ο Γιώργος Ζωγράφος μου είπε βασικά τον «Ιρλανδό και τον Ιουδαίο», μοναδικά και ανεπανάληπτα. Μου είπε ακόμη μαζί με άλλους, ότι δεν είναι ελάττωμα για ένα τραγούδι να έχει ελληνικούς στίχους. Νομίζω ότι θα μου πει πολύ περισσότερα, γιατί είναι συννυφασμένος με την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού και του «Νέου Κύματος», που αγιοποιήθηκε και έχασε το πραγματικό του νόημα. Πρέπει λοιπόν να το ψάξω αυτό το νόημα.

Ο Αλεξάντερ Γκομέλσκι μου είπε πράγματα στο αυτί, όταν ήμουνα παιδί. Ήταν μέλος της παρέας που εισήγαγε το μπάσκετ στις πλατειές ελληνικές μάζες. Γκάλης, Γιαννάκης, Φάνης, Φασούλας, αλλά και Ρίβα, Έπι, Σαμπόνις και κάποιοι που δεν βρίσκονται ανάμεσά μας Τκατσένκο, Ντράζεν και εκείνος ο αξιωματικός του σοβιετικού στρατού. Η αλήθεια είναι ότι ο Γκομέλσκι είχε πει πολλά και πριν αρχίσουμε να τον ακούμε εμείς οι Έλληνες, ως προπονητής της Ρίγα και της CSKA. Ήταν ένας από τους συνδιαμορφωτές του σύγχρονου ευρωπαϊκού μπάσκετ με κορυφαία του στιγμή του χαστούκι στα αμερικανάκια στη Σεούλ.

Τέλος η Βίκυ Μοσχολιού… Ήταν μια ολόκληρη εποχή Δομάζος, Ζαμπέτας, Καλδάρας, Πάνου, Τσιτσάνης, Γκάτσος, Δομάζος, Ζουμ, Ζυγός, Δειλινά, τα τρένα που φύγαν. Τόσα τραγούδια, τραγουδισμένα από αυτή τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή, τόσες ιστορίες από την Ελλάδα του χθες, που σβήνει μαζί με αυτούς που την έστησαν.

Για μένα όμως η κυρα-Βίκυ ήταν κυρίως αυτό το τρανταχτό γέλιο που ακουγόταν στον Τσαχπίνη στη Νάουσα και κυρίως ένα τραγούδι που έγραψαν ο Σπανός και ο Ντούμος, το τραγούδησε εκείνη, μπήκε στη ζωή μου απρόσμενα και επανέρχεται συχνά σχεδόν μοιραία…

Σκέφτηκες άραγε ποτές
σ’ ένα σταθμό, σ’ ένα εξπρές
πόσοι καημοί, πόσες χαρές
πόσες λαχτάρες;

Ένας πηγαίνει σε γιορτή
άλλος την πίκρα πάει να βρει
και οι τουρίστες στη γραμμή
με τις κιθάρες.

Είδες οι έρημοι σταθμοί
πώς σου ματώνουν την ψυχή
όταν απάνω στη γραμμή
πέφτει το βράδυ;
Ζούνε μονάχα μια στιγμή
ένα φανάρι, μια στολή
κι ύστερα πάλι η σιωπή
και το σκοτάδι.

Σκέφτηκες άραγε ποτές
όλες αυτές τις διαδρομές
σε ποιο σταθμό ήσουνα χτες
σε ποιο βαγόνι;
Σ’ ένα εξπρές είσαι κι εσύ
που τρέχει πάνω στη ζωή
κι όλο μαζεύει η γραμμή
όλο τελειώνει.

Σε ένα εξπρές είναι κι εκείνοι,
Σε ένα εξπρές που τρέχει πάνω στη ζωή

Πολιτική ηγεσία και συμφορά

2005-08-15T00:57:00.000+01:00

Κρίμα για τις τόσες ζωές που χάθηκαν στο Γραμματικό. Πραγματικά κρίμα. Είναι όμως κάτι που θέλω να θίξω, που μου έρχεται στο μυαλό κάθε φορά μετά από κάθε είδους συμφορά.

Διαβάζοντας στον τύπο μαθαίνω ότι ο Πρωθυπουργός διέκοψε τις διακοπές του, γύρισε στην Αθήνα και συγκάλεσε σύσκεψη και έστειλε τον Υπουργό Δημοσίας Τάξεως στον τόπο του δυστυχήματος. Έκανε λοιπόν παραπάνω από όσα αναμενόταν. Ο επικεφαλής της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως επικοινώνησε με τον Πρωθυπουργό, επισκέφτηκε με τη σειρά του το Γραμματικό και έκανε δήλωση εκφράζοντας τη λύπη του, όπως και οι λοιποί πολιτικοί ηγέτες. Όλοι λοιπόν έκαναν τα αναμενόμενα.

Προσφάτως στην πυρκαγιά της Ραφήνας, ο Πρωθυπουργός και ο αρμόδιος υπουργός πήγαν στο μέτωπο της φωτιάς, όπως άλλωστε και η ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος και έπραξαν τα δέοντα. Ενημερώθηκαν, συντόνισαν, ενημέρωσαν. Όπως και σε κάθε συμφορά: σεισμό, λιμό, καταποντισμό.

Κατά την άποψη μου λοιπόν έπρεπε να πράξουν μόνο το τελευταίο, αφού ενημερωθούν βεβαίως (όχι κατ’ ανάγκη επί τόπου) και επίσης να κάνουν κάτι άλλο πιο σημαντικό που το αφήνω για το τέλος. Ακόμη και ο αρχηγός του Πυροσβεστικού σώματος; Ναι, κατά τη δική μου ταπεινή άποψη: ναι και αυτός έπρεπε να είναι στο γραφείο του. Τι πάνε και κάνουν δηλαδή, συντονίζουν; Βοηθάνε με κάποιο τρόπο; Δείχνουν το ενδιαφέρον τους; Η’ απλώς πηγαίνουν για να το πουν οι τηλεοράσεις.

Εγώ θέλω την πολιτική ηγεσία και την ηγεσία των Σωμάτων Ασφαλείας στα γραφεία τους, να συντονίζουν πραγματικά και να ελέγχουν αυτούς που πρέπει να κάνουν τις δουλειές. Αυτή είναι η δουλειά τους. Να προλαβαίνουν τις συμφορές και όχι να τις ακολουθούν ψευτοσυντονίζοντας.

Από τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός κατά τα λεγόμενα εργάζεται σκληρά, τις χρειάζεται και τις διακοπές, όπως ο κάθε εργαζόμενος. Άρα για μένα στη συγκεκριμένη περίπτωση, που η αεροπορική εταιρία είναι ιδιωτική κυπριακή, έπρεπε να επικοινωνήσει με τους αρμοδίους, να ενημερωθεί, να κάνει τη δήλωσή του και κυρίως να φροντίσει η ακόμη κρατικών συμφερόντων Ολυμπιακή και οι υπόλοιπες ελληνικής ιδιοκτησίας αεροπορικές εταιρείες να έχουν σύγχρονα και ασφαλή αεροσκάφη. Τα ανάλογα στις πυρκαγιές, τους σεισμούς και τις λοιπές συμφορές. Τα ανάλογα και οι λοιποί ηγέτες.

Το αρμόδιο Υπουργείο μπορούσε να χειριστεί το ζήτημα και ο εκπρόσωπος Τύπου του να κάνει τη σχετική ανακοίνωση.

Όχι ο Γιαννάκης, ο άλλος

2005-08-09T17:19:00.000+01:00

Σύμφωνα με αυτούς που ξέρουν από κινηματογράφο, εγώ δεν ξέρω. Σπανίως διαβάζω κριτικές, συνήθως αντιμετωπίζω την ταινία ως ενιαία οντότητα, σενάριο, σκηνοθεσία, υποκριτική, κοστούμια, όλα αχταρμάς, δίνοντας βέβαια μεγαλύτερη σημασία στο σενάριο από ό,τι σε όλα τα υπόλοιπα, γραφιάς γαρ. Επίσης δεν χωρίζω τους σκηνοθέτες σε σχολές. Επίσης για μένα ο κινηματογράφος είναι αντικείμενο απόλαυσης κατά πρώτο λόγο, προβληματισμού κατά δεύτερο. Αλλά προβληματισμού δικού μου, όχι κατευθυνόμενου. Μια φορά προσπάθησαν στο Πανεπιστήμιο να με μάθουν από κινηματογράφο και σηκώθηκα κι έφυγα.
Αλλά αρκετά με αυτή την εισαγωγή, διότι αρχίζω και γράφω σαν κριτικός.

Χθες βράδυ είδα τον «Δράκο» του Κούνδουρου, αλλά και του Ηλιόπουλου, και της Παπαγεωργίου και του Αργύρη, και του Βέγγου, και του Καμπανέλη, και του Ζωγράφου, και του Τσιτσάνη, και της Αθήνας του 50’ και κυρίως του Χατζηδάκι. Δείτε τι λένε και αυτοί που ξέρουν (;).

Για μένα: Ασπρόμαυρες εικόνες, ο Ντίνος, ο Αργύρης, το μωρό (γιατί χάθηκε μετά αυτή η κοπέλα;), εγώ κι εκείνη να βλέπουμε την ταινία! Όνειρο…

«Περιμένω τη δεσποινίδα Κάρμεν»
«Τόσα χρωστάμε στους Αμερικανούς»
«Μας συγχωρείτε το καθήκον»
«Συγγνώμη δεν ήθελα να σας βαρέσω»
«Καλύτερα Δράκος παρά τίποτε»
«Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα»

και τουρουρούρουμ, τουρουρούρουμ, ρου, ρουρουρουμ, τουρούρουρούμ! Μάνο αθάνατε!

Όποιος δεν τον έχει δει- και ακούσει: Κακό του κεφαλιού του...

Καλύτερα Δράκος παρά τίποτε...

Νόρτονας και Νεύτονας

2005-08-05T01:30:00.000+01:00

Ο Νόρτονας τρέχει ή πιο σωστά ανεβοκατεβαίνει. Εξετάζει τα αρχεία μου, ψάχνει για ιούς, για απειλές, για ρουφιάνους, και εγώ σε κατάσταση ημιδιακοπών προετοιμάζομαι για τον χειμώνα. Από Μάρτη καλοκαίρι…

Κάνει ζέστη και η τηλεόραση κάποιον αγιογραφεί. Μου αρέσουν οι αγιογραφίες, κυρίως αυτών που ζουν και μπορούν να πουν ότι όλα αυτά που λένε για αυτούς είναι μαλακείες. Εμένα βασικά μου αρέσει να ρίχνω ματιές στη ζωή των άλλων ίσως για αυτό μου αρέσουν οι αγιογραφίες. Άραγε αυτοί που υποτίθεται ότι κάτι κατάφεραν στη ζωή έκαναν «προετοιμασία»το καλοκαίρι;

Τι σημαίνει προετοιμασία; Αυτό που κάνουν οι ποδοσφαιρικές ομάδες το καλοκαίρι. Πηγαίνουν στα 3-5 Πηγάδια (τελικά πόσα είναι τα πηγάδια στην Ημαθία;), στην Ιταλία, στην Αυστρία ή όπου αλλού έχει κέντρα προετοιμασίας. Οι παίκτες ξεπατώνονται και οι προπονητές προσπαθούν να μοντάρουν την ομάδα. Πιθανόν να περάσει και ο πρόεδρος μια βόλτα και να διαπιστώσει ότι γίνεται άριστη δουλειά. Που και που γίνονται και κάποια φιλικά κυρίως με «πιτσαρίες» ή «μπιραρίες».

Ζζζζζζαγόρι μου! Σσσσ'ωραίος

Ε! λοιπόν κάτι τέτοιο κάνω κι εγώ το καλοκαίρι. Ξεκαθαρίζω το αρχείο μου, ηλεκτρονικό και μη, διαβάζω ότι δεν πρόλαβα το χειμώνα, πάω που και που για τρέξιμο να ρίξω κανένα κιλό. Και κυρίως κάνω σχέδια, κάνω όνειρα από τα πιο απτά μέχρι τα πιο τρελά! Κάποια όνειρα αρχίζουν να γεννιούνται.

Ο Νόρτονας συνεχίζει! Βλέπω τα αρχεία να περνούν μπροστά μου! Πότε έγραψα τόσα πράγματα; Φευ! Τα μισά τα άφησα στη μέση. Κι έτσι δεν μάθατε ποτέ την άποψη μου για διάφορα που συνέβησαν. Και ο Νόρτονας συνεχίζει! Νόρτονας που θυμίζει Νεύτονας!

Λοιπόν μου έπεσε το μήλο στο κεφάλι! Ένα καινούργιο σχέδιο που είναι και όνειρο! Φέτος θα γράφω, θα γράφω συνέχεια, δεν θα αφήνω ατελείωτα τα κομμάτια μου. Και τώρα ας συνεχίσω την προετοιμασία.

Ο Νόρτονας σταμάτησε, η προετοιμασία το ίδιο. Οι διακοπές είναι για να αδειάζεις το μυαλό σου και κλεφτά, κλεφτά να κάνεις όνειρα. Πέφτω για ύπνο! Όνειρα γλυκά Πολιορκητή!

Εύγε!

2005-07-12T01:12:00.000+01:00

Εύγε, αλλά για ποιον; Άραγε για τους τρομοκράτες, που έπνιξαν στο αίμα το Λονδίνο; ‘Η μήπως για τον Τόνι Μπλαιρ και τον Ντάμπλιγια που αφού έπνιξαν στο αίμα το Ιράκ, τώρα δηλώνουν ότι ο πόλεμος θα συνεχιστεί, ενάντια στην τρομοκρατία, το Ισλάμ, τους αντιπάλους της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, τους Γάλλους και όποιον άλλο φανταστούν
Όχι, σίγουρα όχι σε κανέναν από τους δύο στρατούς, που αποτελούν τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος και συντηρούν «συνεργαζόμενοι» τις επιδιώξεις και τα συμφέροντά τους. Το εύγε αξίζει στους έλληνες bloggers και τους σχολιαστές τους, που κατέθεσαν τις απόψεις τους, διαφώνησαν, προκάλεσαν, κυρίως συζήτησαν. Κάνοντας μια blogoτσαρκα, βρήκα πολλές ενδιαφέρουσες απόψεις, συμφώνησα, διαφώνησα, εκνευρίστηκα, φχαριστήθηκα! Προτίμησα όμως να μην κάνω σχόλια- κακώς ίσως – αλλά να καταθέσω την άποψη μου ακέραια στο δικό μου bog: Δέκα καταθέσεις και ένα ερώτημα.

1. Η ανθρώπινη ζωή πρέπει να είναι σεβαστή, από όλους και για όλους. Το ίδιο για Ευρωπαίους, Αμερικανούς και για Ασιάτες. Δυστυχώς στην πράξη δεν είναι.

2. Η τρομοκρατία είναι πολιτική πράξη, όπως και ο πόλεμος. Μάχαιρα έδωσαν λοιπόν οι φίλοι Βρετανοί -όχι η ηγεσία τους- οι ίδιοι που την νομιμοποίησαν με την πρόσφατη επανεκλογή της. Μάχαιρα έλαβαν πάλι οι ίδιοι- και όχι η ηγεσία τους.

3. Τα θύματα των επιθέσεων είναι αθώα, όπως αθώοι είναι οι άμαχοι Ιρακινοί. Όχι μόνο οι έλληνες φοιτητές, εργαζόμενοι και τουρίστες, αλλά όλοι οι άμαχοι εντός και εκτός Λονδίνου.

4. Ήλθε ο καιρός να καταλάβουν οι φίλοι Βρετανοί ότι βρίσκονται σε πόλεμο, διότι ως τώρα το καταλάβαιναν μόνο οι φίλοι Ιρακινοί. Για τους Βρετανούς απλώς κάποιοι απόκληροι ένστολοι συμπατριώτες τους κάτι έκαναν κάπου μακριά. Εκεί ήμουν προσφάτως και τους είδα. Αναμένω όμως την αντίδρασή τους, τώρα που είδαν τα σκούρα.

5. Ο εκδημοκρατισμός του κόσμου είναι ευγενικός στόχος, απλώς οι φίλοι Αμερικανοβρετανοί δεν έχουν αυτό τον στόχο. Επίσης δεν το κάνουν ιδιαίτερα επιτυχώς.

6. Οι τρομοκράτες θα κτυπούσαν έτσι κι αλλιώς τον «άπιστο δυτικό κόσμο», ακόμη και να μην υπήρχαν οι επεμβάσεις στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Αυτή είναι η δουλειά τους, έτσι όπως την βλέπουν. Οι Αμερικανοβρετανοί θα είχαν δίκιο στις επεμβάσεις τους, αν τις πραγματοποιούσαν για τους λόγους που λένε και όχι για τα πετρέλαια. Η αλήθεια είναι ότι έχουν κάνει και κάποια καλά! Λίγα, αλλά έχουν κάνει!

7. Το πετρέλαιο τελειώνει, άρα σύντομα οι Αμερικανοβρετανοί θα πάψουν να ασχολούνται τόσο και θα μας μείνουν αμανάτι οι τρομοκράτες με τους τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία.

8. Οι Γάλλοι δεν δικαιούνται να ομιλούν , διότι και αυτοί σκατά τα έκαναν στη Μέση Ανατολή, και στο δημοψήφισμα, και στο Βατερλό και στο Euro στην Πορτογαλία, ελέω Ζαγοράκη.

9. Η Ευρώπη και η Ασία, Ανατολή και Δύση, πάντα βρίσκονται σε διαμάχη από τον Τρωικό Πόλεμο, μέχρι τούδε. Ξέρετε η Τροία ήταν λίγο πιο πάνω από τον Τσεσμέ! Θυμηθείτε: Αργοναυτική Εκστρατεία, Ελληνομηδικοί πόλεμοι, Αλέξανδρος, Ρωμαίοι και Μιθριδάτης, Ηράκλειος, Άραβες, Υγρό πυρ, Ούννοι, Μογγόλοι, Σταυροφορίες, Σελτζούκοι, Οθωμανοί, Λώρενς της Αραβίας και δεν συμμαζεύεται με τίποτε. Μα με τίποτε!

10. Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει; Έχω και άλλα, αλλά ήθελα να σταματήσω στο δέκα.

Το ερώτημα λοιπόν είναι: Τι κάνουμε εμείς που δεν μας αρέσουν αυτά τα πράγματα. Πως αντιδρούμε; Αρκεί το blogaρισμα και το προγκάρισμα; Η συνέχεια σε επόμενο post! Και πάλι εύγε σε αυτούς που την ψάχνουν! Κατά τεκμήριο έχουν περισσότερες πιθανότητες να τη βρουν!

Άντε πια! Τα είπα και ξεθύμανα!

Αφοί Ντάλτονς

Καλώς Ήλθατε!

2005-06-25T02:00:00.000+01:00

Βρήκα χρόνο σήμερα και έκανα μια blogoτσαρκα, να δω τι λέει ο κόσμος! Και μιλάμε μ'άρεσε! Επειδή όμως φαντάζομαι ότι κάποιοι από αυτούς που μπήκα θα έχουν την περιέργεια να δουν ποιος περίεργος επισκέφτηκε το φτωχικό τους. Είπα να τους καλωσορίσω!

Καλώς ήλθατε, σημαίνει καλώς ήλθατε, δεν είναι από συνήθεια! If you know, what I mean, που λένε και στο χωριό της μάνας μου!

Τι ήθελαν να γίνουνε μικροί;

2005-06-13T03:24:00.000+01:00

Μικρός ήθελα να γίνω ξυλουργός! Περνούσα συχνά από τον μαστρο- κάτι στο νησί, έστω ότι τον έλεγαν Μαστρο-Θανάση (εδώ μπορεί να μην ήταν καν στο νησί, στο όνομα θα κολλήσουμε;). Περνούσα λοιπόν από το μαγαζί του και έβλεπα από το παράθυρο να ιδρώνει, να ξεκινά από μεγάλα κομμάτια ξύλο και στο τέλος να έχει φτιάξει ντουλάπια, παράθυρα, τραπέζια. Τα πάντα έφτιαχνε ο μαστρο-Παναγιώτης. Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω τι σημαίνει η λέξη μεράκι.
Σύντομα συνειδητοποίησα, ότι δεν πιάνουν τα χέρια μου. Όχι μόνο όσον αφορά την ξυλουργική, αλλά και τη μηχανολογική και την αγγειογραφία και την ζωγραφική ακόμη και την χαρτοκοπτική! Άστα να πάνε, τα γράφω όλα αυτά και αισθάνομαι τελείως άχρηστος! Αφού δεν έπιαναν λοιπόν τα χέρια μου έγινα γραφιάς!
Μέσα από ό,τι γράφω παλεύω να ταιριάξω το μεράκι του μαστρο-Βαγγέλη, εκείνο που είδα στα μάτια του πριν από τόσα χρόνια. Είναι πια το δικό μου μεράκι, η πίκρα γιατί δεν πιάνουν τα χέρια μου! Μερικές φορές μ’ αρέσει που δεν πιάνουν τα χέρια μου και πιάνει η πένα μου, έστω το laptop μου. Δεν απαντά βέβαια στην ερώτηση: Τι άντρας είσαι εσύ που δεν ξέρεις να φτιάξεις ένα ραδιόφωνο. Η ενδεικνυόμενη απάντηση είναι: «Ας μην το χάλαγες;» ή «Και οι τεχνικοί, τι θα γίνουνε κλέφτες κλπ». Whatever it takes! Που λένε και στο χωριό της μάνας μου!
Μερικές άλλες φορές, όταν δίνω τις προαναφερόμενες απαντήσεις η πίκρα επανέρχεται και στο πρόσωπο μου διαγράφεται η ίδια πανομοιότυπη έκφραση του Κωστάκη Καραμανλή ή του Γιωργάκη Παπανδρέου, όταν διαπιστώνουν ότι δεν τους αρέσει η πολιτική, η τέχνη του συμβιβασμού. Μάλλον θα ήθελαν να ζουν σε πιο δυναμικά περιβάλλοντα! Ίσως εκεί να είναι το μεράκι τους! Πάντως όχι στα κοινά και σίγουρα όχι σε τέτοιο επίπεδο!

Ξαναφέρνω λοιπόν στο μυαλό μου το μαστρο-Πέτρο και το μαγαζάκι του στο νησί! Λες να μην ήταν μεράκι αυτό που έβλεπα στα μάτια του, λες να ήταν ανάγκη;Λες να έκανε την ανάγκη φιλότιμο; Άραγε μήπως μικρός δεν ήθελε να γίνει ξυλουργός, αλλά ναυτικός, παπάς, καστανάς, μαθηματικός, λαχειοπώλης, ψαράς, δάσκαλος του σκι (όπα! ποιο είναι ρε φίλε το νησί σου η Γροιλανδία;) ζιγκολό, μανάβης, δικαστής, στρατηγός, ΩΡΛ, μπάτσος, χορευτής, ζογκλέρ ή έστω γραφιάς; Ποιος να ξέρει, εδώ δεν ξέρω καλά καλά αν υπήρξε ποτέ; (Αν είχα ζήσει όσα θυμάμαι στο νησί, τώρα θα είχα τα χρόνια του Μητσοτάκη!)
Και άραγε έκαμα καλά εγώ που σταμάτησα αυτό που ήθελα ή όχι; Ο Κωστάκης και ο Γιωργάκης μικροί τι θέλανε να γίνουν; Μήπως έχουν και αυτοί τον δικό τους μαστρο-Γιάννη στο δικό τους νησί!
Εδώ σε θέλω κάστορα που έκανες το μάστορα!

O Mastroianni του Καραμανλή

H Mastrocosta του Παπανδρέου

Πρωτεύσαμε!

2005-05-23T07:53:00.000+01:00

Το πήραμε το ευρωπαϊκό! Η Έλενα, ο Χρήστος, η Ναταλία, ο Φωκάς και τα άλλα παιδιά μας έκαναν υπερήφανους. Και ο Πολιορκητής Πανηγυριστής; Ναι! Γιατί όχι; Επρωτεύσαμε, που λέει και ο Νιόνιος! Δεν θα σταθώ στην ποιότητα, ούτε στον ξενικό στίχο, ούτε καν στην παχυλή και αδικαιολόγητη αμοιβή αυτού του νουμέρου της Πασχαλίδου!

Μένω στο ότι η ελληνική εκπροσώπηση λειτούργησε υποδειγματικά και συντεταγμένα. Αρχικά η ελληνοσουηδέζα υποψήφια Παπαρίζου εξασφάλιζε άλλη μια συναισθηματική υποστήριξη. Οι έλληνες φοιτητές και ομογενείς κινητοποιήθηκαν σε ολόκληρη την ήπειρο σε εντυπωσιακό βαθμό (άραγε δεν θα έκαναν το ίδιο και για πιο σοβαρό σκοπό). Οι γείτονες χώρες μας υπερψήφισαν ασκώντας τη δική τους εξωτερική πολιτική, το έκαναν διότι τους το ζητήσαμε, όπως θα το κάνουμε και εμείς ελπίζω τα επόμενα χρόνια. Και τέλος το τραγούδι ήταν αυτό που χρειαζόταν για αυτό τον διαγωνισμό: αγγλόφωνος, πιασάρικος στίχος, στοιχεία παραδοσιακής μουσικής (μπράβο παιδιά!), δυνατό χορευτικό (εύγε Φωκά!), όμορφη ερμηνεύτρια (μπράβο μπαμπά Παπαρίζε!).

Κάποτε ο μέγας Μάνος Χατζηδάκις είχε πει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να ασχολείται με τον πρωταθλητισμό στη Eurovision, διότι είναι μια χώρα με μεγάλη μουσική παράδοση κλπ Δεν νομίζω ότι απατούμε την παράδοση μας λόγω του διαγωνισμού, την απατούμε έτσι κι αλλιώς! Έτσι είναι όμως ο πολιτισμός για τους πολλούς, για αυτούς που πανηγύρισαν τη νίκη! Αν σε κάποιους δεν αρέσει έχουν κάθε δικαίωμα να μην ακούν το τραγούδι ή ακόμη καλύτερα να επιδείξουν την τέχνη που αυτή θεωρούν όμορφη και όχι να την κρατούν για τους λίγους! Ουφ πια!

ΥΓ Μην ξεχάσουμε και αυτή την κακομοίρα τη Μπόκοτα! Βλαχάρα μεν! Άλλα κάτι προσέφερε και αυτή τόσα χρόνια!

Χριστός ανέστη!

2005-05-02T01:29:00.000+01:00

Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, καί τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.

Είμαστε σε πόλεμο;

2005-04-20T02:31:00.000+01:00

Κήρυξε πόλεμο ο Στρατάρχης Καραμανλής! Η κυβέρνηση βρίσκεται σε πόλεμο!

Τα πρωτοπαλίκαρα Σιούφας και Πάκης ζώνονται τα φυσεκλίκια και παίρνουν τα καρυοφύλλια. Ο Βουλγαράκης αλείφει με φούμο την καράφλα του, ενώ ο Αβραμό εξασκείται στις πολεμικές τέχνες!

Ο καπετάν Βαγγέλας από τη Ρηγίλλης αναλαμβάνει να στρατολογήσει τα γαλάζια παιδιά και ο Theo Rousseau τρέχει στο παρακείμενο γαλακτοπωλείο να προμηθευθεί σοκοφρέτες και τσικλόφουσκες απαραίτητες για την πολεμική προετοιμασία! Όσο για το Δημογέροντα Σουφλιά δεν άκουσε τις σειρήνες του πολέμου και διαμαρτύρεται που δεν τον ενημέρωσε κανείς. Ο μπουρλοτιέρης Αλογοσκούφης θα αναλάβει τη διεύθυνση των ναυτικών επιχειρήσεων, αφού όπου και να το βάλουν είναι βέβαιο ότι θα τα κάνει θάλασσα!

Στα υπόγεια του Μαξίμου οι Σουλιώτισες Μαριώ και η Φανώ (κατά κόσμον Μαριέττα και Φανή) γεμίζουνε τα φουσέκια και πλέκουν κάλτσες τραγουδώντας: «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά!»

Και τέλος ο Michel Liapiche ως άλλος Ράμπο δένει την κορδέλα στα μαλλιά, φτύνει στο πάτωμα με μίσος αρπάζει το πολυβόλο και παίρνει τα βουνά με ζωγραφισμένη στην οργή στο πρόσωπο του.

Είμαστε σε πόλεμο λοιπόν και ο Πολιορκητής σε ρόλο πολεμικού ανταποκριτή δεν μπορεί παρά να διερωτηθεί:

Ποιος είναι ο εχθρός;
Ποιοι είναι οι σύμμαχοι;
Η καπετάνισσα Μπουμπουλίνα από την Κοτζιά είναι και αυτή στον αγώνα;
Ο Χριστόδουλος, που διαθέτει και το σχετικό λάβαρο;
Η Φιλική Εταιρία είναι μία ή πλέον είναι πολλές οι φιλικές εταιρίες;

Όπως λέει και η γιαγιά μου: «Αυτά δεν είναι όμορφα πράγματα!»

Όπως λέει και ο Φίλιππας Συρίγος: «Μα είναι να γελάει κανείς!»

Απ΄όλα έχει ο μπαχτσές!

2005-04-14T08:29:00.000+01:00

Κάποιοι μου την πέφτουν γιατί λέει είμαι εθνικιστής, κάποιοι άλλοι μου λένε ότι φράγκεψα και εγώ, γιατί θέλω να αποκτήσει και η Ορθοδοξία Πάπα (sic)! Οι περισσότεροι μου τα στέλνετε με e-mail! Κάντε κανένα comment να γίνει κουβέντα! Όσο για την απάντηση! Ακολουθούν post πολλά και διάφορα: Σκόπια, Ίμια, Κυβέρνηση Νέας Διδυμοκρατίας, Ευρωσύνταγμα, Ευρωομόνοια,απ'όλα έχει ο μπαχτσές, απλώνεις χέρι και αρπάς! Υπομονή!

Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα...

2005-04-13T00:29:00.000+01:00

Άξιος!

2005-04-13T00:28:00.000+01:00

Ένα όμορφο αμάξι με δυό άλογα
να μου φέρετε τα μάτια μου σαν κλείσω
τον ντουνιά με τα στραβά και τα παράλογα
καβαλλάρης μια φορά να σεργιανίσω

Το ένα τ' άλογο να είναι άσπρο
όπως τα όνειρα που έκανα παιδί
το άλλο άλογο να είναι μαύρο
σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή

Να χτυπώ το καμουτσίκι μου το άπονο
σαν της μοίρας μου τ' αβάσταχτα χαστούκια
και ν' ακούγεται τη νύχτα σαν παράπονο
σαν πεννιά λυπητερή από μπουζούκια

Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Με τη φωνή του μεγάλου Γρηγόρη Μπιθικώτση!

ΑΞΙΟΣ!

Εφραγκέψαμε;

2005-04-10T05:34:00.000+01:00

Άραγε εφραγκέψαμε, αναρρωτιέται ο Άνθιμος. Εμείς πάντως όχι! Μετά τον Ποντίφικα, έφυγαν και δύο δικοί μας, ο μέγας Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ο Ιάκωβος! Κοντά σε αυτά οι έρευνες που αναδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος της υπογεννητικότητας! Ποτέ δεν ήμασταν πολλοί οι Έλληνες! Ποτέ δεν είχαμε την ποσότητα, αλλά την ποιότητα! Βγάλαμε μεγάλους σε όλους τους τομείς! Άραγε συνεχίζουμε; Μήπως χάνουμε την μοναδικότητα που μας χαρακτήριζε ως λαό;

Μήπως τελικά φραγκεύουμε;

Ο Πάπας δεν πέθανε!

2005-04-06T03:04:00.000+01:00

Ο τίτλος δεν αποτελεί στοιχείο παραπληροφόρησης. Όντως ο Ιωάννης Παύλος ο Β’, που γεννήθηκε ως Κάρολ Βοϊτίλα, εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο. Σε λίγο όμως θα υπάρχει ένας καινούργιος Πάπας στη θέση του. Θα κάνει και αυτός δηλώσεις που θα επηρεάζουν ολόκληρο τον κόσμο καθολικό και μη, θα πραγματοποιεί επισκέψεις με συμβολισμό, θα εκπροσωπεί τον δυτικό καθολικό κόσμο.

Την ίδια στιγμή που τα βλέμματα σε ολόκληρο τον πλανήτη είναι στραμμένα στην κηδεία και τη διαδοχή του Ποντίφικα, στα καθ’ ημάς, η εκκλησία περνά μια από τις χειρότερες περιόδους της. Οι αποκαλύψεις για σκάνδαλα δεν έχουν σταματημό και ο κόσμος χάνει την εμπιστοσύνη που είχε σε αυτήν. Η εκλογή του Χριστοδούλου είχε ενισχύσει την εικόνα της Εκκλησίας της Ελλάδας και είχε δημιουργήσει μία ελπίδα, την ίδια ελπίδα που είχε δημιουργήσει η εκλογή του Καραμανλή. Σήμερα η βιτρίνα της πολιτικής και της εκκλησίας (της εκκλησίας, όχι της θρησκείας) έχει θαμπώσει! Ζητείται λοιπόν ελπίς!

Οι καθολικοί δεν πιστεύουν πλέον στο αλάθητο του Πάπα, ούτε στα συγχωροχάρτια. Ούτε είναι ανόητοι, όπως πιστεύουμε εμείς οι Ορθόδοξοι. Εγώ δεν μισώ τους καθολικούς. Κατανοώ ότι αν γεννηθείς στη Μέκκα, κατά πάσα πιθανότητα γίνεσαι Μουσουλμάνος, στην Αθήνα Ορθόδοξος, στο Λονδίνο Αγγλικανός και στη Ρώμη Καθολικός! Η θρησκεία είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα βιώματα, τον τρόπο ζωής και η εκπροσώπησή της σε αυτά τα επίπεδα άμεσα συνδεδεμένη με την πολιτική! Δεν τους μισώ τους Καθολικούς τους ζηλεύω!

Τους ζηλεύω και θλίβομαι, διότι οι Καθολικοί που η ιστορία τους βρίθει λαθών και εγκλημάτων, στηρίζουν τον θεσμό του Πάπα και συνασπίζονται πίσω από αυτόν. Έτσι κατορθώνουν ο τρόπος ζωής τους και οι αντιλήψεις του δόγματός τους να εκπροσωπούνται σε όλα τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Την ίδια στιγμή, στην Ανατολή, στην Ορθοδοξία Βαρθολομαίος, Αλέξιος και Χριστόδουλος μάχονται για τα πρωτεία και ουδείς αναγνωρίζει στην πράξη τη σημασία του άλλου, ενώ στα Ιεροσόλυμα φτάνουμε σε πόλεμο μεταξύ Ελλήνων και Αράβων Ορθοδόξων.

Ο Πάπας λοιπόν δεν πέθανε, ζει και βασιλεύει, η Ορθοδοξία που πηγαίνει;

Ημέρα του ψεύδους

2005-04-01T22:54:00.000+01:00

Οδηγώ σε έναν εξοχικό δρόμο με υπερβολική ταχύτητα. Ξέρετε χωράφια από εδώ και από εκεί, κανένα σκιάχτρο, ανέμελες αγελάδες, ωραίο τοπίο! Ξαφνικά βλέπω μπροστά μου ένα βατραχάκι! Για να το αποφύγω, κάνω δεξιά το τιμόνι, βγαίνω στα χωράφια, με σταματάει μια μάντρα από πέτρες! Μια χαρά εγώ, χάλια το αυτοκίνητο!

Τρέχω όμως να δω τι έγινε με το βατραχάκι. Δόξα τω θεώ είναι καλά!

"Σε ευχαριστώ!" (Πρώτο σοκ! Μιλάει!)
"Σε ευχαριστώ, καλέ μου άνθρωπε! (Δεύτερο σοκ! Είναι ο Βέγγος!)
"Πείτε μου τι θέλετε να κάνω για σας! (Τρίτο σοκ! Είναι πωλητής του Γερμανού!)
"Μπορώ να πραγματοποιήσω κάθε σου ευχή! (Τέταρτο σοκ! Είναι η Τζοβάνα Φραγκούλη! Αλλά λές;)
"Θέλω να γίνω μεγάλο εκδοτικό, οικονομικό, διαπλεκόμενο συμφέρον και πολυδισεκατομμυριούχος", του απαντάω με πλήρη φυσικότητα.
"Παίξε καμιά δεκαρία ΛΟΤΟ" μου λέει και πηδάει χαρούμενο προς τα απέραντα λειβάδια.

Φεύγω λοιπόν από εκεί απογοητευμένος, αλλά παίζω και ένα ΛΟΤΟ!
Δεν θα το πιστέψετε! Οκταπλό τζακ ποτ! Τρελά λεφτά! Ξαναπαίζω ό,τι τυχερό παιχνίδι υπάρχει! Είναι απίστευτο, εγώ το ΛΟΤΟ το πιάνω κάθε μέρα!

Γίνομαι λοιπόν ζάμπλουτος (όλες οι γκόμενες στα πόδια μου!) παίρνω εφημερίδες κανάλια, αποκτώ επιρροή και στις 9 του Μάρτη βγάζω τη Νέα Δημοκρατία κυβέρνηση! ( Ε! ναι λοιπον εγώ ήμουνα! εγώ φταίω! Εξαγόρασα όλους τους δικαστικούς και εκλογικούς αντιπροσώπους!)

Μετά από λίγο καιρό, με τα πολλά λεφτά μου και κυβέρνηση δική μου, παίρνω τη μία από τις 27 Φεράρι μου και φεύγω για βόλτα! Χωρίς να το συνειδητοποιήσω, βρίσκομαι στον ίδιο εξοχικό δρόμο! Με τα λειβάδια, τις αγελάδες και ... το βατραχάκι!

Ωχ! πάλι μπροστά μου το βατραχάκι! Για όνομα του θεού! Κάνω το τιμόνι δεξιά, το αποφεύγω! Πάλια τα ίδια, μια χαρά εγώ, χάλια η Φεράρι! Τρέχω να δω για το βατραχάκι!

"Είσαι καλά; το ρωτάω
"Μια χαρά" μου απαντάσει
"Βατραχάκι μου", του λέω "χάρη σε σένα πραγματοποίησα όλα μου τα όνειρα! Τι μπορώ να κάνω για σένα;"
"Θέλω να με αφήσεις να σου κάνω στοματικό σεξ", μου απαντάει. Τι να κάνω του χρωστούσα τόσα, άλλωστε. Αρχίζει λοιπόν το βατραχάκι και ώ του θαύματος!!!! μεταμορφώνεται σε ένα δεκαεξάχρονο κοριτσάκι!

Έτσι γίνανε κύριε πρόεδρε τα πράγματα, όχι όπως σας τα λέει η μάνα της!

Όπως λέει και ένας σοφός φίλος μου, η αλήθεια είναι απλά ένα τυχερό ψέμα...

Ημέρα ανεξαρτησίας

2005-03-26T22:35:00.000Z

Για τους περισσότερους από εμάς που μεγαλώσαμε στην Ελλάδα, η 25η Μαρτίου έχει συνδυαστεί στο μυαλό μας ως ημέρα, χωρίς μάθημα στο σχολείο. Συνήθως μια σχολική εορτή με απαγγελίες ηρωικών ποιημάτων, σκετσάκια με τσολιάδες και Σουλιώτισες, παρέλαση στην πλατεία ή την παραλία, συμμαθήτριες με φούστα ίσως για μοναδική φορά στη μαθητική τους καριέρα και άλλα ευτράπελα. Λέγοντας ευτράπελα, δεν υποτιμώ σε καμία περίπτωση τη σημασία της επετείου. Κάθε άλλο! Αναφέρομαι στην αντιμετώπισή της επετείου από την ελληνική πολιτεία και τα Μ.Μ.Ε.

Όλα τα παραπάνω συνδιαμορφώνουν το σύγχρονο μύθο αυτής της ημέρας, που συνοδεύει όλους τους υπόλοιπους μύθους για την Επανάσταση και την Τουρκοκρατία, για τους μονιασμένους Έλληνες (ξεχνάμε λοιπόν τους εμφυλίους κατά τη διάρκεια της) που πάντα κερδίζουν (ξεχνάμε λοιπόν και το Ναυαρίνο), για την ταξική επανάσταση (κατά τους αριστερούς φίλους), για τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιά, για τα κρυφά σχολειά ( του Γύζη), για τον Κοραή και τόσα άλλα. Τόσοι άλλοι μύθοι που καλλιέργησε επί χρόνια το Υπουργείο Παιδείας και αναπαράγουν κάθε χρόνο οι πολιτικοί ηγέτες με τις δηλώσεις τους και οι δημοσιογράφοι με τα σχόλια τους.

Είναι ωραίοι οι μύθοι, αρκεί να μην μένουμε σε αυτούς...

Φύγαμε?

2005-03-25T03:43:00.000Z

Τώρα δηλαδή, αυτό είναι το πρώτο post? Post το λένε ή post it? Απορίες ενός αρχάριου...