Ήμουν 21 ετών όταν με πήρανε στην ομάδα. Έπαιζε τότε Β’Εθνική κι ήταν μεγάλη υπόθεση για μένα να ανέβω δύο κατηγορίες. Πήρα και κάποια λεφτουδάκια, έπιασα και μια γκαρσονιέρα. Η θέση μου ήταν δεξί χαφ στην παλιά ομάδα, αλλά εδώ θα έπαιζα κόφτης. Ένας παλιός παίκτης (μεγάλος μαλάκας) τσακώθηκε με τον προπονητή (άλλο αρχίδι αυτός) στην αρχή της προετοιμασίας και αυτός τον έθεσε εκτός ομάδας. Πήρα λοιπόν τη θέση του στην ενδεκάδα.
Ξεκίνησα δειλά δειλά στα πρώτα παιχνίδια χωρίς να κάνω το κάτι παραπάνω. Παίζαμε με δύο αμυντικά χαφ και ο άλλος κόφτης ήταν 34 με σοβαρούς τραυματισμούς στο παρελθόν, άρα έπεφτε σε μένα το πολύ τρέξιμο. Η ομάδα πήγαινε καλά και φαινόταν να διεκδικεί άνοδο στην Α’ Εθνική. Οι φίλαθλοι με πήγαιναν και με έλεγαν «μοτεράκι». Όλα καλά μέχρι εδώ.
Κι ύστερα γνώρισα την Εύα. Η Εύα δούλευε στο μπαράκι που άραζε η ομάδα μετά τις εντός έδρας νίκες. Το είχε ένας από τη διοίκηση ο Πασχαλούσης (ένα αξιοσέβαστο λαμόγιο της τοπικής κοινωνίας). Η Εύα δήλωνε μοντέλο και ονειρευόταν να βγει στην τηλεόραση. Κοιμόμουν σχεδόν μέρα παρά μέρα σπίτι της, γιατί ήταν πιο κοντά στο γήπεδο (δεν ήταν βέβαια). Πάνω από το κρεβάτι της είχε μια φωτό, εκείνη και η Μενεγάκη. Σαν και αυτή θέλω να γίνω έλεγε, ενώ μου φούσκωνε τα μυαλά και μένα να κάνω καριέρα και να παίξω σε μεγάλη ομάδα.
Εκτός από την Εύα μπήκε στη ζωή μου και ο κ Λιαράκος. . Αυτός πάλι δήλωνε μάνατζερ, αλλά έγραφε και τα παρασκήνια σε μια αθλητική εφημερίδα. Είχαμε ένα σέντερ φορ που θεωρείτο ταλέντο. Μπάλα δεν ήξερε αλλά την περσινή χρονιά είχε βάλει 12 γκολ. Τα πέντε με πέναλντι και τα άλλα πέντε με κεφαλιά. Ο Λιαράκος είχε αναλάβει να του κλείσει μεταγραφή σε μεγάλη ομάδα και συχνάζανε μαζί στο μπαρ του Πασχαλούση. Ένα βράδυ μου τον γνώρισε η Εύα, κλείνοντας μου το μάτι: «εσύ θα την πάρεις την μεταγραφή, όχι ο άλλος».
Η ομάδα πήρε σύντομα την κάτω βόλτα, δεν μπορούσαμε να σκοράρουμε κιόλας (πώς να βάλουμε γκολ με το παλτό που είχαμε μπροστά;) ο γκολκίπερ είχε πνίξει 4-5 γκολ. Εγώ παρότι έπαιζα καλά, κατά την άποψη μου, δεν με έγραφαν ποτέ στους διακριθέντες στην εφημερίδα, τον σέντερ φορ τον γράφανε συνέχεια. Ο πρόεδρος αποφάσισε να διώξει τον προπονητή και έφερε έναν Γιουγκοσλάβο που ήταν χρόνια στην Ελλάδα, τα τελευταία όμως χωρίς δουλειά.
Ο Γιουγκοσλάβος την έκανε άνω κάτω την ομάδα. Ο πρόεδρος ξαναέφερε τον μαλάκα που είχε τσακωθεί με τον παλιό προπονητή και απαίτησε να παίζει ενδεκάδα. Έφερε και ο προπονητής δύο Γιούγκους δικούς του, δεν υπήρχε θέση για μένα στο κέντρο. Έμεινα λοιπόν στο πάγκο για 3-4 παιχνίδια, μπήκα μια φορά αλλαγή έπαιξα καλά και ο προπονητής μου είπε: «Μπράβο μπρε μιγκρέ. Μπράβο μοντοράγκι. Τα σε βάλω να παίζει ντεξί χαφ». Παρ’ όλα αυτά στο επόμενο παιχνίδι ήμουν πάλι στον πάγκο και στο μεθεπόμενο μπήκα αλλαγή στο ογδονταφεύγα. Η Εύα έδειχνε θυμωμένη μαζί μου και δεν με καλούσε πλέον σπίτι της. Μια πίπα μόνο στα πεταχτά μετά το παιχνίδι που μπήκα αλλαγή.
Στο κύπελλο κληρωθήκαμε με τον Ολυμπιακό. Όλοι ήταν χαρούμενοι γιατί θα μας έδειχνε και η TV. Εγώ ήξερα ότι θα είμαι πάλι στον πάγκο. Στο πρώτο παιχνίδι στο Καραϊσκάκη χάσαμε 4-0, με τον τερματοφύλακά μας να είναι για γέλια. Τραυματίστηκε όμως ο Σέρβος δεξής χαφ και θα έχανε όλη τη χρονιά. Παρ’ όλα αυτά ο προπονητής δεν με έβαλε αλλαγή, προτίμησε τον αναπληρωματικό δεξί μπακ τον ανιψιό του προέδρου που ήταν για κλάματα.
Στη ρεβάνς έπαιξα από την αρχή και έκανα το παιχνίδι της ζωής μου παίζοντας απέναντι στον μέγα Τζόρτζεβιτς. Το παιχνίδι, το οποίο ήταν πρόβα τζενεράλε για το παιχνίδι της Τετάρτης εναντίον της Μίλαν στο Μεάτσα, έληξε 1-1. Ναι! Ναι! Έβαλα και το γκολ με μακρινό σουτ! Οι αθλητικές εφημερίδες έγραφαν ότι το Μοτοράκι έσβησε τον Τζόλε και έβαλε ασύλληπτο γκολ. Επίσης ο Ολυμπιακός ενδιαφερόταν για την απόκτησή μου. Όνειρο!
Ξαναμπήκα στην ενδεκάδα και η Εύα, η οποία έκανε κι ένα δοκιμαστικό στο Egaleo TV ή κάτι τέτοιο ξανάγινε καλή μαζί μου. Η ομάδα εξασφάλισε νωρίς την παραμονή, εγώ έπαιζα σταθερά και ο Λιαράκος μου φούσκωνε τα μυαλά ότι θα πάω σε μεγάλη ομάδα και θα κάνω καριέρα. Επίσης μου έλεγε ότι θα κληθώ στην Εθνική Ελπίδων, όπου ήταν φίλος του ο εκλέκτορας. Έκανα μια κουβέντα και με τον Πασχαλούση, ο οποίος μου είπε ότι η διοίκηση ήθελε να πουλήσει εμένα και τον σέντερ φορ σε μεγαλύτερη ομάδα, γιατί δεν την παλεύουμε οικονομικά. Αν είσαι συνεργάσιμος βέβαια, μου είπε. Δεν κατάλαβα βέβαια τότε, μου πήρε λίγο καιρό. Α! Έγινα σύνθημα από τους οργανωμένους οπαδούς «Είσαι το πιο φίνο χασισάκι, Μοτοράκι, Μοτοράκι».
Τελευταία αγωνιστική παίζαμε με μια ομάδα που ήθελε μόνο νίκη για να ανέβει Α’ Εθνική. Ιδιοκτήτης της ήταν ένας μεγαλολεφτάς που δεν ήξερε από μπάλα, αλλά ήθελε να δει την ομάδα του στα μεγάλα σαλόνια. Πρόεδρος ο γιος του. Εμείς αδιάφοροι βαθμολογικά, αλλά μετά την προπόνηση της Τετάρτης δώσαμε όρκο ότι θα παίξουμε για το γόητρο και την ιστορία της ομάδας. Παρόλα αυτά φεύγοντας ένας συμπαίκτης μου είπε να πάω για φαγητό σπίτι του για να μιλήσουμε. Ήταν παντρεμένος και είχε μαγειρέψει η γυναίκα του. Εκεί μου είπαν και οι δύο πως τους είχε πιάσει ένας κουμπάρος τους για λογαριασμό του μεγαλολεφτά, έδινε λεφτά για να έχουμε μειωμένη απόδοση. Βάλανε και οι δύο τα κλάματα, ήταν η τελευταία του χρονιά στη μπάλα και τα χρειαζόταν τα λεφτά για να ανοίξει ένα μαγαζάκι. Φεύγοντας συνειδητοποίησα ότι ο μοναδικός τους κουμπάρος ήταν ο Πασχαλούσης.
Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο ο Λιαράκος να πάμε για καφέ, στο μαγαζί του Πασχαλούση. Εκεί τον βρήκα να κάθεται με τον σέντερ φορ, δύο άλλους συμπαίκτες μου και τον επικεφαλής των οργανωμένων οπαδών. Σηκώθηκε και κάτσαμε σε ένα άλλο τραπέζι. Είχε μιλήσει λέει με τον γιο του μεγαλολεφτά, έταξε ένα ποσό, μεταγγραφή και ότι θα βοηθούσε τη μικρή. Μου είπε κάτι και για τη φωτογραφία που είχε η Εύα στο σπίτι της με τη Μενεγάκη. Που το ήξερε; Μιλάει πολύ αυτή η κοπέλα...
Σε όλους φυσικά είπα όχι. Το βράδυ εκείνης της ημέρας με πήρε ο παλιός μου προπονητής αυτός που τον διώξανε. Είχε πιει πολύ. Είχε μιλήσει λέει με τον προπονητή της αντίπαλης ομάδας και του είπε ότι εμείς θα τα πιάσουμε. Μου είπε ότι για το καλό μου έπρεπε να τα πάρω. Έτσι λειτουργεί το σύστημα, κλπ. Είπε ακόμη ότι ο Γιουγκοσλάβος μέτραγε μέρες και ότι εκείνος θα γύριζε στην ομάδα, εμένα θα με έκανε ηγέτη, κλπ. Απλώς έπρεπε να χάσουμε.
Την επόμενη μέρα πριν την προπόνηση, με έπιασε ο τερματοφύλακας στα αποδυτήρια. «Πρέπει να κερδίσουμε την Κυριακή», μου είπε. «Άνθρωπε μου!» απάντησα, επιτέλους ένας τίμιος. Τον αγκάλιασα και τον φίλησα. «Όσο για μεταγραφή», μου είπε, «εγώ θα στη φτιάξω. Θα παίζουμε μαζί Α’ Εθνική». Αυτό δεν το έπιασα, αλλά ήμουν σίγουρος ότι αυτός δεν τα είχε πιάσει.
Το βράδυ πήγα να κοιμηθώ στο σπίτι της Εύας και έκλεισα το κίνητό μου για να μην μπορεί να με βρει κανείς. Όταν μπήκε να κάνει ένα μπάνιο κτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα. Ήταν ο Λιαράκος και κατάλαβε ότι ήμουν εγώ. «Τι δουλειά έχεις ρε κωλόπαιδο εκεί; Αφού δεν συνεργάζεσαι; Δώσε μου την Εύα». Του το έκλεισα στη μούρη. Είχα μείνει μαλάκας. Λίγο μετά χτύπησε το κινητό της Εύας, το έπιασε μέσα από το μπάνιο. Βγήκε έξω και ήταν αναψοκοκκινισμένη. «Γιατί δεν κάνεις αυτό που σου λένε όλοι;» Μου είπε. «Είμαι τίμιος» της είπα. «Μαλάκας είσαι και θύμα. Εγώ έχω όνειρα, θέλω να κάνω καριέρα. Στα τσακίδια! Φύγε από δω!».
Κατεβαίνοντας πέτυχα έναν μεσόκοπο να στέκεται στην εξώπορτα. «Η δεσποινίδα Εύα», μου είπε, «ξέρετε σε ποιο διαμέρισμα μένει; Με είπε το επίθετο αλλά δεν το θυμάμαι». «Είσαι από τη Θεσσαλονίκη;» Τον ρώτησα. «Από τας Σέρρας» μου απάντησε. Δεν γαμιέται σκέφτηκα, του είπα το επίθετο και έφυγα. Έφυγα μουρμουρίζοντας: «πουτάνα…».
Λίγο πριν το παιχνίδι της Κυριακής ο σεντερ φορ δήλωσε τραυματίας. Στη θέση του μπήκε ένας 35αρης που είχε να παίξει σε επίσημο παιχνίδι πέντε μήνες. Αποκλείεται να σκοράρουμε σκέφτηκα. Οι οπαδοί μπήκαν γκαζωμένοι λόγω των φημών ότι θα κάτσουμε να χάσουμε. «Παίξε για το λαό σου κλπ». Η ομάδα μας ήταν υποτονική στην αρχή, αλλά και οι αντίπαλοι από το άγχος δεν μπορούσαν να πάρουν τα πόδια τους. Νωρίς αισθάνθηκα ότι παίζω μόνος μου. Στο πρώτο δεκάλεπτο πήρα την μπάλα από το κέντρο και πέρασα όποιον βρήκα μπροστά μου, λίγο πριν σουτάρω τράκαρα με ένα συμπαίκτη μου, ο οποίος έπεσε πάνω μου επίτηδες. Οι οργανωμένοι άρχισαν να φωνάζουν ότι τα έχουμε πιάσει γι’αυτό χάσαμε το γκολ. «Παίκτες πουλημένοι, η ομάδα δεν πεθαίνει».
Αυτός που έκανε το παιχνίδι της ζωής του ήταν ο τερματοφύλακας μας, έπιανε τα πάντα παίζοντας ουσιαστικά χωρίς άμυνα, η οποία πελαγοδρομούσε. Εγώ έκανα ότι μπορούσα, αλλά τίποτε δεν μου πήγαινε καλά και οι συμπαίκτες μου ήταν σαν μαστουρωμένοι, το ίδιο και ο διαιτητής, τον προπονητή που φώναζε δεν τον υπολόγιζε κανείς. Το ημίχρονο τελείωσε 0-0 και πηγαίνοντας στα αποδυτήρια ένας από τους αντιπάλους μου είπε: Τα έχεις πιάσει από τους άλλους κωλόπαιδο ε; Θα σε γαμήσω. Δεν μπορούσα να καταλάβω τίποτε. Μέσα στα αποδυτήρια με έπιασε ο τερματοφύλακας, «μικρέ είσαι ωραίος γάμα τους ,αλλά βοήθα και λίγο στην άμυνα γιατί ο λίμπερο που νόμιζα ότι ήταν μαζί ,μας πρέπει να τα έχει πιάσει και από τους άλλους. Έχουνε πιάσει και τους χουλιγκάνους, δεν ξέρω για το διαιτητή. Αν αντέξουμε και στο β’ ημίχρονο του χρόνου θα παίζουμε στην Α’ μαζί».
Δεν πρόλαβα να συνειδητοποιήσω τι γινόταν και μέσα στα αποδυτήρια είχαν μπουκάρει ο Πασχαλούσης, ο Λιαράκος και ο σεντερ φορ, πιάσανε 4-5 παίκτες και τους μπινελικιάσανε. Το μόνο που άκουσα ήταν: «Κάναμε μια συμφωνία». Στα αποδυτήρια των αντιπάλων έπεσε ξύλο. Δεν καταλάβαινα τίποτε πια.
Στο δεύτερο ημίχρονο οι συμπαίκτες μου κάνανε ότι μπορούσαν για να χάσουμε. Θέλει μεγάλη τέχνη για να παίζεις χάλια και να μην φαίνεται. Άλλαζαν θέση συνέχεια ώστε να μην τους βρίσκουν οι πάσες, έκαναν επιπλέον ντρίμπλες για να δώσουν στον αντίπαλο την δυνατότητα να κλέψει τη μπάλα. Χάσαμε και κοροϊδίστικες ευκαιρίες. Πλέον καταλάβαινα κάποιοι τα είχαν πάρει από τον αντίπαλο, κάποιοι από την άλλη ομάδα που διεκδικούσε την άνοδο στην Α’, κάποιοι και από τους δύο. ‘Όσο για τον αντίπαλο, και από εκεί σίγουρα τα είχαν πιάσει ή κάποιοι βετεράνοι δεν είχαν καμιά όρεξη ή δύναμη να παίξουν. Πάντως σίγουρα ο πρόεδρος τους είχε ρίξει πολλά λεφτά σε προηγούμενα παιγνίδια, διότι ήταν από τις χειρότερες ομάδες που είχα συναντήσει. Το δεκάρι τους είχε μεγαλύτερη κοιλιά και από τον Κυρ- Αποστόλη τον ταβερνιάρη. Και σίγουρα ο τερματοφύλακας μας ήταν πολύ μεγάλη κλάση, όταν είχε κίνητρο να παίξει.
Αποφάσισα να τα παίξω όλα για όλα. Έκανα πάλι μια απίστευτη κούρσα από τα δεξιά έβγαλα σέντρα, αλλά δεν με ακολουθούσε κανείς. Το σύνθημα από την κερκίδα παρέμενε το ίδιο: Παίκτες πουλημένοι κλπ. Κανένα χειροκρότημα, αλλά τι λέω και οι χουλιγκάνοι τα είχαν πιάσει. Ο αντίπαλος που με έπιασε στο τέλος του πρώτου ξαναήλθε δίπλα μου: « Μικρέ, σου είπα μαζέψου».
Πείσμωσα ακόμη περισσότερο, έκλεψα τη μπάλα έκανα την κούρσα και αυτή τη φορά συνέκλινα προς το κέντρο. Τους πέρασα όλους και λίγο πριν σουτάρω έφαγα ένα κλάδεμα από πίσω. Ήταν ο «« Μικρέ, σου είπα μαζέψου» και ήμουν σίγουρος ότι αυτό ήταν μπέναλτι και κόκκινη κάρτα. Παρ’ όλα αυτά ο διαιτητής έδειξε κίτρινη κάρτα σε μένα για θέατρο. Ο Μαζέψου μου έριξε και μια αγκωνιά από πίσω.
Θόλωσα. Πέρασαν όλα από μπροστά μου η αλάνα, που έμαθα να παίζω μπάλα, ο Λιαράκος, ο Πασχαλούσης, η Εύα, ο τερματοφύλακας, το μπαρ, ο πατέρας μου, η φωτογραφία της Μενεγάκη, οι οπαδοί, οι τίτλοι των εφημερίδων, ο συμπαίκτης με τη γυναίκα του να κλαίνε, το Μεάτσα, η μάνα μου. Αδικία, αδικία, αδικία. Έριξα ένα μπουκέτο στον «Μαζέψου». Ο διαιτητής με κάλεσε ξανά μπροστά του. Μου ψιθύρισε: «Δεν με λες; Ωραίο κωλαράκι έχει η γκομενά σου,ε;». Ήταν από το Σύνδεσμο Σερρών. Δεν πρόλαβε να μου δείξει κόκκινη κάρτα, του έριξα και αυτουνού ένα μπουκέτο.
Το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι όπως πήγαινα στη φυσούνα οι χουλιγκάνοι της ομάδας μου πέταγαν δεκάδες αντικείμενα: «Μοτόρα θυμήσου εμείς σε αγαπήσαμε μα τώρα άντε γαμήσου». Οι αντίπαλοι κέρδισαν με αυτογκολ του παντρεμένου συμπαίκτη που είχε ανάγκη τα χρήματα και ανέβηκαν στην πρώτη Εθνική.
Το παλτό σέντερ φορ πήρε μεταγραφή στην Α’Εθνική, ο τερματοφύλακας για την ομάδα που έχασε την άνοδο, ο διαιτητής πήρε καινούργιο αυτοκίνητο, ο Λιαράκος πήρε τη μίζα του, ο Πασχαλούσης πήρε λεφτά και από το στήσιμο και από τη μεταγραφή και άνοιξε μπουζουξίδικο με τον κουμπάρο του. Η Εύα τα έφτιαξε με τον τραγουδιστή: "Εσύ αγόρι μου δεν το έχεις με τίποτε, μου είπε όταν την πέτυχα τυχαία στο δρόμο". Στην ομάδα ήρθε ξανά ο παλιός προπονητής και όταν τον ρωτήσανε για μένα είπε: «Ποιος; αυτός; Δεν τον θέλω στην ομάδα, έχω μάθει ότι τα πιάνει και είναι και κωλόπαιδο».
Γύρισα στην παλιά μου ομάδα, μετά από τρεις μήνες τραυματίστηκα και την έκοψα τη μπάλα. Παρ΄ όλα αυτά το αλκοολίκι δεν κόβεται, πήγα να δω ένα παιχνίδι στο γήπεδο κι ένας πιτσιρικάς γύρισε σε έναν άλλο και του είπε: «Τον βλέπεις αυτόν. Ήταν πολύ παιχταράς τον ήθελε ο Ολυμπιακός, αλλά τα έπιανε ο πούστης».
Αδικία...
Αφιερωμένο στο σοφό δάσκαλο! Ξέρει αυτός...
Ο τίμιος γίγαντας
Ο Χασιστέας
Ιουστινιανός και Θεοδώρα
Χασιστέας!
