Σ'ένα εξπρές

Μετά το θάνατο του Γρηγόρη Μπιθικώτση είχα πει ότι δεν θα γράψω για κανέναν που πεθαίνει στο blog μου. Θεωρώ τη νεκρολογία ιδιαίτερα δύσκολο και ευαίσθητο είδος γραφής και δεν αισθάνομαι καλά να κάνω research για κάποιον που φεύγει από τη ζωή. Την τελευταία εβδομάδα όμως έφυγαν τρεις άνθρωποι που κάθε ένας από αυτούς είχε να μου πει κάτι. Και μάλλον θα συνεχίσουν να μου λένε.

Ο Γιώργος Ζωγράφος μου είπε βασικά τον «Ιρλανδό και τον Ιουδαίο», μοναδικά και ανεπανάληπτα. Μου είπε ακόμη μαζί με άλλους, ότι δεν είναι ελάττωμα για ένα τραγούδι να έχει ελληνικούς στίχους. Νομίζω ότι θα μου πει πολύ περισσότερα, γιατί είναι συννυφασμένος με την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού και του «Νέου Κύματος», που αγιοποιήθηκε και έχασε το πραγματικό του νόημα. Πρέπει λοιπόν να το ψάξω αυτό το νόημα.

Ο Αλεξάντερ Γκομέλσκι μου είπε πράγματα στο αυτί, όταν ήμουνα παιδί. Ήταν μέλος της παρέας που εισήγαγε το μπάσκετ στις πλατειές ελληνικές μάζες. Γκάλης, Γιαννάκης, Φάνης, Φασούλας, αλλά και Ρίβα, Έπι, Σαμπόνις και κάποιοι που δεν βρίσκονται ανάμεσά μας Τκατσένκο, Ντράζεν και εκείνος ο αξιωματικός του σοβιετικού στρατού. Η αλήθεια είναι ότι ο Γκομέλσκι είχε πει πολλά και πριν αρχίσουμε να τον ακούμε εμείς οι Έλληνες, ως προπονητής της Ρίγα και της CSKA. Ήταν ένας από τους συνδιαμορφωτές του σύγχρονου ευρωπαϊκού μπάσκετ με κορυφαία του στιγμή του χαστούκι στα αμερικανάκια στη Σεούλ.

Τέλος η Βίκυ Μοσχολιού… Ήταν μια ολόκληρη εποχή Δομάζος, Ζαμπέτας, Καλδάρας, Πάνου, Τσιτσάνης, Γκάτσος, Δομάζος, Ζουμ, Ζυγός, Δειλινά, τα τρένα που φύγαν. Τόσα τραγούδια, τραγουδισμένα από αυτή τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή, τόσες ιστορίες από την Ελλάδα του χθες, που σβήνει μαζί με αυτούς που την έστησαν.

Για μένα όμως η κυρα-Βίκυ ήταν κυρίως αυτό το τρανταχτό γέλιο που ακουγόταν στον Τσαχπίνη στη Νάουσα και κυρίως ένα τραγούδι που έγραψαν ο Σπανός και ο Ντούμος, το τραγούδησε εκείνη, μπήκε στη ζωή μου απρόσμενα και επανέρχεται συχνά σχεδόν μοιραία…

Σκέφτηκες άραγε ποτές
σ’ ένα σταθμό, σ’ ένα εξπρές
πόσοι καημοί, πόσες χαρές
πόσες λαχτάρες;

Ένας πηγαίνει σε γιορτή
άλλος την πίκρα πάει να βρει
και οι τουρίστες στη γραμμή
με τις κιθάρες.

Είδες οι έρημοι σταθμοί
πώς σου ματώνουν την ψυχή
όταν απάνω στη γραμμή
πέφτει το βράδυ;
Ζούνε μονάχα μια στιγμή
ένα φανάρι, μια στολή
κι ύστερα πάλι η σιωπή
και το σκοτάδι.

Σκέφτηκες άραγε ποτές
όλες αυτές τις διαδρομές
σε ποιο σταθμό ήσουνα χτες
σε ποιο βαγόνι;
Σ’ ένα εξπρές είσαι κι εσύ
που τρέχει πάνω στη ζωή
κι όλο μαζεύει η γραμμή
όλο τελειώνει.

Σε ένα εξπρές είναι κι εκείνοι,
Σε ένα εξπρές που τρέχει πάνω στη ζωή

Πολιτική ηγεσία και συμφορά

Κρίμα για τις τόσες ζωές που χάθηκαν στο Γραμματικό. Πραγματικά κρίμα. Είναι όμως κάτι που θέλω να θίξω, που μου έρχεται στο μυαλό κάθε φορά μετά από κάθε είδους συμφορά.

Διαβάζοντας στον τύπο μαθαίνω ότι ο Πρωθυπουργός διέκοψε τις διακοπές του, γύρισε στην Αθήνα και συγκάλεσε σύσκεψη και έστειλε τον Υπουργό Δημοσίας Τάξεως στον τόπο του δυστυχήματος. Έκανε λοιπόν παραπάνω από όσα αναμενόταν. Ο επικεφαλής της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως επικοινώνησε με τον Πρωθυπουργό, επισκέφτηκε με τη σειρά του το Γραμματικό και έκανε δήλωση εκφράζοντας τη λύπη του, όπως και οι λοιποί πολιτικοί ηγέτες. Όλοι λοιπόν έκαναν τα αναμενόμενα.

Προσφάτως στην πυρκαγιά της Ραφήνας, ο Πρωθυπουργός και ο αρμόδιος υπουργός πήγαν στο μέτωπο της φωτιάς, όπως άλλωστε και η ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος και έπραξαν τα δέοντα. Ενημερώθηκαν, συντόνισαν, ενημέρωσαν. Όπως και σε κάθε συμφορά: σεισμό, λιμό, καταποντισμό.

Κατά την άποψη μου λοιπόν έπρεπε να πράξουν μόνο το τελευταίο, αφού ενημερωθούν βεβαίως (όχι κατ’ ανάγκη επί τόπου) και επίσης να κάνουν κάτι άλλο πιο σημαντικό που το αφήνω για το τέλος. Ακόμη και ο αρχηγός του Πυροσβεστικού σώματος; Ναι, κατά τη δική μου ταπεινή άποψη: ναι και αυτός έπρεπε να είναι στο γραφείο του. Τι πάνε και κάνουν δηλαδή, συντονίζουν; Βοηθάνε με κάποιο τρόπο; Δείχνουν το ενδιαφέρον τους; Η’ απλώς πηγαίνουν για να το πουν οι τηλεοράσεις.

Εγώ θέλω την πολιτική ηγεσία και την ηγεσία των Σωμάτων Ασφαλείας στα γραφεία τους, να συντονίζουν πραγματικά και να ελέγχουν αυτούς που πρέπει να κάνουν τις δουλειές. Αυτή είναι η δουλειά τους. Να προλαβαίνουν τις συμφορές και όχι να τις ακολουθούν ψευτοσυντονίζοντας.

Από τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός κατά τα λεγόμενα εργάζεται σκληρά, τις χρειάζεται και τις διακοπές, όπως ο κάθε εργαζόμενος. Άρα για μένα στη συγκεκριμένη περίπτωση, που η αεροπορική εταιρία είναι ιδιωτική κυπριακή, έπρεπε να επικοινωνήσει με τους αρμοδίους, να ενημερωθεί, να κάνει τη δήλωσή του και κυρίως να φροντίσει η ακόμη κρατικών συμφερόντων Ολυμπιακή και οι υπόλοιπες ελληνικής ιδιοκτησίας αεροπορικές εταιρείες να έχουν σύγχρονα και ασφαλή αεροσκάφη. Τα ανάλογα στις πυρκαγιές, τους σεισμούς και τις λοιπές συμφορές. Τα ανάλογα και οι λοιποί ηγέτες.

Το αρμόδιο Υπουργείο μπορούσε να χειριστεί το ζήτημα και ο εκπρόσωπος Τύπου του να κάνει τη σχετική ανακοίνωση.

Όχι ο Γιαννάκης, ο άλλος

Σύμφωνα με αυτούς που ξέρουν από κινηματογράφο, εγώ δεν ξέρω. Σπανίως διαβάζω κριτικές, συνήθως αντιμετωπίζω την ταινία ως ενιαία οντότητα, σενάριο, σκηνοθεσία, υποκριτική, κοστούμια, όλα αχταρμάς, δίνοντας βέβαια μεγαλύτερη σημασία στο σενάριο από ό,τι σε όλα τα υπόλοιπα, γραφιάς γαρ. Επίσης δεν χωρίζω τους σκηνοθέτες σε σχολές. Επίσης για μένα ο κινηματογράφος είναι αντικείμενο απόλαυσης κατά πρώτο λόγο, προβληματισμού κατά δεύτερο. Αλλά προβληματισμού δικού μου, όχι κατευθυνόμενου. Μια φορά προσπάθησαν στο Πανεπιστήμιο να με μάθουν από κινηματογράφο και σηκώθηκα κι έφυγα.
Αλλά αρκετά με αυτή την εισαγωγή, διότι αρχίζω και γράφω σαν κριτικός.

Χθες βράδυ είδα τον «Δράκο» του Κούνδουρου, αλλά και του Ηλιόπουλου, και της Παπαγεωργίου και του Αργύρη, και του Βέγγου, και του Καμπανέλη, και του Ζωγράφου, και του Τσιτσάνη, και της Αθήνας του 50’ και κυρίως του Χατζηδάκι. Δείτε τι λένε και αυτοί που ξέρουν (;).

Για μένα: Ασπρόμαυρες εικόνες, ο Ντίνος, ο Αργύρης, το μωρό (γιατί χάθηκε μετά αυτή η κοπέλα;), εγώ κι εκείνη να βλέπουμε την ταινία! Όνειρο…

«Περιμένω τη δεσποινίδα Κάρμεν»
«Τόσα χρωστάμε στους Αμερικανούς»
«Μας συγχωρείτε το καθήκον»
«Συγγνώμη δεν ήθελα να σας βαρέσω»
«Καλύτερα Δράκος παρά τίποτε»
«Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα»

και τουρουρούρουμ, τουρουρούρουμ, ρου, ρουρουρουμ, τουρούρουρούμ! Μάνο αθάνατε!

Όποιος δεν τον έχει δει- και ακούσει: Κακό του κεφαλιού του...

Καλύτερα Δράκος παρά τίποτε...

Νόρτονας και Νεύτονας

Ο Νόρτονας τρέχει ή πιο σωστά ανεβοκατεβαίνει. Εξετάζει τα αρχεία μου, ψάχνει για ιούς, για απειλές, για ρουφιάνους, και εγώ σε κατάσταση ημιδιακοπών προετοιμάζομαι για τον χειμώνα. Από Μάρτη καλοκαίρι…

Κάνει ζέστη και η τηλεόραση κάποιον αγιογραφεί. Μου αρέσουν οι αγιογραφίες, κυρίως αυτών που ζουν και μπορούν να πουν ότι όλα αυτά που λένε για αυτούς είναι μαλακείες. Εμένα βασικά μου αρέσει να ρίχνω ματιές στη ζωή των άλλων ίσως για αυτό μου αρέσουν οι αγιογραφίες. Άραγε αυτοί που υποτίθεται ότι κάτι κατάφεραν στη ζωή έκαναν «προετοιμασία»το καλοκαίρι;

Τι σημαίνει προετοιμασία; Αυτό που κάνουν οι ποδοσφαιρικές ομάδες το καλοκαίρι. Πηγαίνουν στα 3-5 Πηγάδια (τελικά πόσα είναι τα πηγάδια στην Ημαθία;), στην Ιταλία, στην Αυστρία ή όπου αλλού έχει κέντρα προετοιμασίας. Οι παίκτες ξεπατώνονται και οι προπονητές προσπαθούν να μοντάρουν την ομάδα. Πιθανόν να περάσει και ο πρόεδρος μια βόλτα και να διαπιστώσει ότι γίνεται άριστη δουλειά. Που και που γίνονται και κάποια φιλικά κυρίως με «πιτσαρίες» ή «μπιραρίες».

Ζζζζζζαγόρι μου! Σσσσ'ωραίος

Ε! λοιπόν κάτι τέτοιο κάνω κι εγώ το καλοκαίρι. Ξεκαθαρίζω το αρχείο μου, ηλεκτρονικό και μη, διαβάζω ότι δεν πρόλαβα το χειμώνα, πάω που και που για τρέξιμο να ρίξω κανένα κιλό. Και κυρίως κάνω σχέδια, κάνω όνειρα από τα πιο απτά μέχρι τα πιο τρελά! Κάποια όνειρα αρχίζουν να γεννιούνται.

Ο Νόρτονας συνεχίζει! Βλέπω τα αρχεία να περνούν μπροστά μου! Πότε έγραψα τόσα πράγματα; Φευ! Τα μισά τα άφησα στη μέση. Κι έτσι δεν μάθατε ποτέ την άποψη μου για διάφορα που συνέβησαν. Και ο Νόρτονας συνεχίζει! Νόρτονας που θυμίζει Νεύτονας!

Λοιπόν μου έπεσε το μήλο στο κεφάλι! Ένα καινούργιο σχέδιο που είναι και όνειρο! Φέτος θα γράφω, θα γράφω συνέχεια, δεν θα αφήνω ατελείωτα τα κομμάτια μου. Και τώρα ας συνεχίσω την προετοιμασία.

Ο Νόρτονας σταμάτησε, η προετοιμασία το ίδιο. Οι διακοπές είναι για να αδειάζεις το μυαλό σου και κλεφτά, κλεφτά να κάνεις όνειρα. Πέφτω για ύπνο! Όνειρα γλυκά Πολιορκητή!