Ημέρα ανεξαρτησίας

Για τους περισσότερους από εμάς που μεγαλώσαμε στην Ελλάδα, η 25η Μαρτίου έχει συνδυαστεί στο μυαλό μας ως ημέρα, χωρίς μάθημα στο σχολείο. Συνήθως μια σχολική εορτή με απαγγελίες ηρωικών ποιημάτων, σκετσάκια με τσολιάδες και Σουλιώτισες, παρέλαση στην πλατεία ή την παραλία, συμμαθήτριες με φούστα ίσως για μοναδική φορά στη μαθητική τους καριέρα και άλλα ευτράπελα. Λέγοντας ευτράπελα, δεν υποτιμώ σε καμία περίπτωση τη σημασία της επετείου. Κάθε άλλο! Αναφέρομαι στην αντιμετώπισή της επετείου από την ελληνική πολιτεία και τα Μ.Μ.Ε.

Όλα τα παραπάνω συνδιαμορφώνουν το σύγχρονο μύθο αυτής της ημέρας, που συνοδεύει όλους τους υπόλοιπους μύθους για την Επανάσταση και την Τουρκοκρατία, για τους μονιασμένους Έλληνες (ξεχνάμε λοιπόν τους εμφυλίους κατά τη διάρκεια της) που πάντα κερδίζουν (ξεχνάμε λοιπόν και το Ναυαρίνο), για την ταξική επανάσταση (κατά τους αριστερούς φίλους), για τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιά, για τα κρυφά σχολειά ( του Γύζη), για τον Κοραή και τόσα άλλα. Τόσοι άλλοι μύθοι που καλλιέργησε επί χρόνια το Υπουργείο Παιδείας και αναπαράγουν κάθε χρόνο οι πολιτικοί ηγέτες με τις δηλώσεις τους και οι δημοσιογράφοι με τα σχόλια τους.

Είναι ωραίοι οι μύθοι, αρκεί να μην μένουμε σε αυτούς...

Φύγαμε?

Τώρα δηλαδή, αυτό είναι το πρώτο post? Post το λένε ή post it? Απορίες ενός αρχάριου...