Όνειρα και ονείρατα

Όταν γεννιόμαστε έχουμε άπειρες επιλογές και μονοπάτια στη ζωή. Μεγαλώνοντας αναγκαζόμαστε κατά καιρούς να εγκαταλείπουμε κάποια από αυτά. Τα μονοπάτια λιγοστεύουν. Εμείς προσπαθούμε να τα κρατάμε ανοικτά. Έχουμε την ψευδαίσθηση των άπειρων επιλογών και ότι αυτά που δεν διαλέγουμε συνεχίζουν μια παράλληλη πορεία με το ένα και μονάδικο στο οποίο βαδίζουμε. Αρκεί να λοξοδρομήσουμε λίγο, ούτε καν να γυρίσουμε πίσω και το μονοπάτι που δεν διαλέξαμε μας περιμένει για να το περπατήσουμε.

Κάποιοι λένε ότι αφήνουν τη μοίρα να αποφασίσει και κάποια στιγμή ξυπνούν τρομαγμένοι επειδή άφησαν τη ζωή τους να περάσει. Κάποιοι άλλοι κουράζουν τόσο την επιλογή που στο τέλος δεν κάνουν κέφι να προχωρήσουν ούτε βήμα.

Θυμάμαι τον εαυτό μου μαθητή της Γ ’Γυμνάσιου, Πρώτο μάθημα Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός. Καθηγητής ένας βαρύμαγκας, ευφυολόγος φυσικός που είχε θησαυρίσει από τα ιδιαίτερα. Ρωτάει λοιπόν με την άνεση του επιτυχημένου, τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Οι περισσότεροι έχουν τη δουλειά του μπαμπά εν αντιθέσει με εκείνο το σγουρομάλλικο αγόρι. Έρχεται η σειρά λοιπόν του ενθουσιώδους αυτού αγοριού που έχει γεμίσει το θρανίο του με άπειρα εμβλήματα των Aerosmith: Εσύ τι θέλεις να γίνεις Πολιορκητή;

-Έχω διάφορα σχέδια στο μυαλό μου (πάντα είχα): Σκέφτομαι να γίνω ή δικηγόρος ή δημοσιογράφος ή στρατιωτικός ή πολιτικός ή καθηγητής πανεπιστημίου ή μπασκετμπολίστας ή τραγουδιστής (αυτά τα δύο δεν τα είπα, για να μην με πάρουν στο ψιλό, αλλά τα σκέφτηκα είναι η αλήθεια) ή συγγραφέας ( αυτό το είπα ο αθεόφοβος) ή ξενοδόχος ή σεναριογράφος ή παρουσιαστής τηλεπαιχνιδιών ( μάλλον ούτε αυτό το είχα πει!) ή θεολόγος. Και σε εκείνο το σημείο το μάτι μου έπεσε στο καταζωγραφισμένο θρανίο. Κάπου έγραφε «living on the edge», το “we are” τυχαία είχε σβηστεί!

Το υπόλοιπο μάθημα κύλησε με τον βαρύμαγκα φυσικό που μου θύμιζε αρχαίο φιλόσοφο να αναλύει τα όνειρά μου. Κάποια από αυτά πνίγηκαν στον χείμαρρο τον πανελληνίων εξετάσεων, κάποια άλλα διεσώθησαν και με ακολούθησαν.

Στην πορεία εμφανίστηκαν και άλλα πιο φιλόδοξα. Συνάντησα και ανθρώπους κατά πολύ πιο φιλόδοξους από εμένα. Αναφέρω δύο χαρακτηριστικά:

«Πριν περάσω ΜΜΕ ήθελα απλά να γίνω λεφτάς. Τώρα θέλω να γίνω οικονομικό εκδοτικό διαπλεκόμμενο συμφέρον»

το δεύτερο στο πλαίσιο συζήτησης για το μέλλον

-Εμένα οι φιλοδοξίες μου σταματούν στο να μπω Κεντρική Επιτροπή Νεολαίας
-Εμένα οι φιλοδοξίες μου σταματούν στο να γίνω Πρωθυπουργός της Αμερικής
-Μα Βαγγέλη η Αμερική δεν έχει Πρωθυπουργό
-Καταλαβαίνεις λοιπόν πόσο φιλόδοξος είμαι;

Ξέρω ότι και ο Βαγγέλης και ο άλλος προχωρούν καλπάζοντας προς το Ελ Ντοράντο τους. Κι εγώ; Εγώ πια δεν ξέρω. Η ζωή ήταν πολύ καλή μαζί μου ως σήμερα. Αλλά έχω να πάρω αποφάσεις. Τα όνειρα που έκαψα ξαναγεννιούνται από τις στάχτες τους. Ένας τεράστιος κήπος από φοίνικες, ίσως ο μεγαλύτερος στην οικουμένη. Νομίζω ότι κοιμάμαι πια περισσότερο, για να χωρέσουν όλα τους στον ύπνο μου. Ξυπνάω και δεν θέλω να τα εγκαταλείψω. Περπατώντας στον δρόμο, παίζοντας video games στο μυαλό μου, φτιάχνοντας εικονικές συζητήσεις με φανταστικά μελλοντικά πρόσωπα, βγάζοντας λόγους σε ακροατήρια που δεν μαζεύτηκαν ποτέ!

Αντιλαμβάνομαι ότι τα περισσότερα όνειρα δεν είναι για μένα, αλλά για τον κόσμο, για αυτούς που πονάω και νοιάζομαι. Αν με ρωτήσει ο βαρύμαγκας φιλόσοφος φυσικός σήμερα θα έχω άλλα τόσα να του αραδιάσω. Αλλά δεν είναι το ίδιο πια, πρέπει να αποφασίσω.

«Living on the edge ή ένα ακόμη δάσος από φοίνικες».

ίσως το μεγαλύτερο στην οικουμένη...