Μύρισε τυρινίνη σε όλη την Ευρώπη

Είναι γεγονός είμαστε στην κορυφή ξανά. Τους ξεράναμε που θα’ λεγε και ο αμίμητος Χελάκης. Είμαστε πια πρωταθλητές που θα έλεγε και ο Πορτοκάλογλου. Χίλια μπράβο στα ΕΛΤΑ που θα έλεγε και η Μαρκορά. Είμαστε πρώτοι, πρώτοι., πρώτοι. Δεν περιγράφω άλλο που έλεγε ξανά ο Χελάκης. Και αφού ο Γεώργαρος δεν συνεχίζει, μένω εγώ. Τι έχω να πω εγώ; Πολλά (όπως πάντα), αλλά θα περιοριστώ σε λίγα (όπως σπανίως): σε μύθους και πραγματικότητες.

Μύθος: Το επίπεδο της διοργάνωσης είναι χαμηλό, έλειπαν τα μεγάλα αστέρια ο Γιασικεβίτσιους, ο Μασιγιάουσκας, ο Στογιάκοβιτς, ο Γκασόλ. Ποια σοβαρή χώρα ασχολείται με το μπασκετάκι;

Πραγματικότητα: Σε κάθε διοργάνωση λείπουν κάποιοι μεγάλοι παίκτες το 87 έλειπε ο Σαμπόνις και στη συνέχεια κάποτε ο Κούκοτς, κάποτε ο Ντίβατς, ο Σρεμπφ ή ο Ράτζα. Αυτό δεν μείωνε το κύρος του Πρωταθλητή. Δεν ξέρω ποιες είναι οι σοβαρές χώρες, αλλά τέλος πάντων ή ποδόσφαιρο ή μπάσκετ θα παίζουν και στα δύο πρώτοι είμαστε.


Μύθος: Δεν έχουμε ταλέντο, μόνο άμυνα, αντιποδόσφαιρο και αντιμπάσκετ.

Πραγματικότητα: Δεν έχουμε ούτε Ζιντάν, ούτε Φίγκο, ούτε Νοβίτσκι, ούτε Παρκέρ. Έχουμε άλλους και έχουμε ομάδες. Δεν κάνουμε τίποτε παράνομο ή παράτυπο. Παίζουμε μπάλα με τα πόδια και μπάσκετ με τα χέρια και κερδίζουμε αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα χωρών με μεγαλύτερο πληθυσμό, χρήματα, υποδομή, αθλητική παράδοση.

Μύθος: Ο Έλληνας δεν καταλαβαίνει από ιεραρχία, από συνολική προσπάθεια. Κάνει του κεφαλιού του, γιατί νομίζει ότι τα ξέρει όλα. Δεν σέβεται τίποτε.

Πραγματικότητα: Ο αρχηγός Κακιούζης το είχε πει, το πίστευε, το έκανε. Έπεισε και τους υπολοίπους. Ο ήρως του τελικού Παπαλουκάς το επιβεβαίωσε: «Κάναμε τα πάντα για να δικαιώσουμε τον αρχηγό μας, για να μην τον πουν γραφικό». Τον άκουσαν, πειθάρχησαν, άκουσαν τον έμπειρο Γιαννάκη (που δεν τον πάω, αλλά τον σέβομαι), όπως οι ποδοσφαιριστές πειθάρχησαν στον Ζαγοράκη, στο Ρεχάγκελ. Τέλος οι Έλληνες φίλαθλοι που βρέθηκαν στο γήπεδο έδειξαν έμπρακτα το σεβασμό τους στον μεγάλο αθλητή Ντιρκ Νοβιτσκι σε ένα ανεπανάληπτο standing ovation τρία λεπτά πριν τη λήξη.

Μύθος: Δεν λέει τίποτε που βγήκαμε πρώτοι σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ (και eurovision) εκεί που έχει σημασία είμαστε ουραγοί. Με τα σπορ (και τα σαχλοτράγουδα) ασχολούνται μόνο οι μπεκρήδες και οι κάφροι.

Πραγματικότητα: Όντως η Ελλάδα θα παραμείνει στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης στους δείκτες οικονομικής ανάπτυξης και μετά τη διοργάνωση. Όπως παρέμεινε και μετά το ποδόσφαιρο. Υπάρχουν όμως ζωντανά παραδείγματα τριών ομάδων ανθρώπων που σχεδίασαν, προσπάθησαν, υλοποίησαν, αξιοποίησαν τα πλεονεκτήματα, εξαφάνισαν τα μειονεκτήματα, πέτυχαν, έφτασαν στην κορυφή. Μην ξεχνάμε και τον γενικώς αντιπαθή Βσσιλακόπουλο, ο οποίος πήρε σκληρές αποφάσεις, έκανε λάθη, αλλά τελικώς θωράκισε την ομάδα στο υψηλότερο επίπεδο.

Υπάρχουν πλέον νέες ενέσεις ψυχολογίας, υπάρχουν παραδείγματα που κάνουν τους Έλληνες, αυτό το λαό που είχε μάθει να τρώει σφαλιάρες επί χρόνια, να πιστέψουν στην αξία τους. Να παλέψουν για το καλύτερο.

Μύθος: Νίκος Γκάλης

Πραγματικότητα: Ο Νίκος Γκάλης, σε μια εποχή που σώνονταν τα τελευταία αποθέματα αισιοδοξίας που έφερε στην Ελλάδα ένας άλλος αμερικανοτραφής ο Αντρέας, έδειξε το δρόμο. Μαζί με τον Γιαννάκη, τον Φάνη, την αράχνη, το Φιλίππου, τον Ιωάννου, τον Ανδρίτσο, το Σταυρόπουλο, το Λινάρδο, το Ρωμανίδη, τον Καρατζά, τον Πολίτη, τον τίμιο γίγαντα Αργύρη Καμπούρη. Τι άλλο να πεις για τον άνθρωπο που έκανε το άθλημά του θρησκεία.

Κλείνοντας, νομίζω ότι ο Φραγκίσκος Αλβέρτης αναδεικνύεται σε Δάφνη Μπόκοτα του μπάσκετ. Αλλά δεν πειράζει, τώρα πια μύρισε τυρινιίνη σε όλη την Ευρώπη: μύρισε φέτα, σκόρδο, θυμάρι και βασιλικό, αιγαιοπελαγίτικος άνεμος. Ακούστηκε ο Ζορμπάς, ο Τζόι Τέμπεστ και η Έλενα. Μας είδανε όσοι μας είδαν. Αγγίξαμε το χρυσάφι. Πάμε για κανά μουσακά τώρα, να γιορτάσουμε!

Και μετά δουλειά! Θα έλθουν και άλλες νίκες γι’ αυτή την πατρίδα, αν το πιστέψουμε. Σε όλα τα επίπεδα. Όπως οι γενιές που ήθελαν να μοιάσουν στον Γκάλη το πάλεψαν, έτσι θα κάνουν και οι επόμενες!

Θέλω κι εγώ να κάνω αυτή την πατρίδα περήφανη! Και ας μην παίζω μπάσκετ!