Των οικιών ημών εμπιμπραμένων...

Δεν αντέχω, πρέπει να μιλήσω. Και να πω: ο άνθρωπος είναι μεγάλος αλήτης και απαράδεκτος. Θα τον ξεράσει η ιστορία.



Οι ευθύνες, είναι ευθύνες και σημαντικές, βαρύνουν τους κυβερνώντες, αλλά και αυτούς που κυβέρνησαν επί δεκαετίες. Όταν σβήσουν οι φωτιές πρέπει με ψυχραιμία να συζητήσουμε αυτή τη νέα μορφή τρομοκρατίας.

Αυτό όμως που με εξοργίζει είναι η πολιτική εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου, ενώ ακόμη οι φωτιές καίνε.

Του λέμε λοιπόν παραφράζοντας τον Αίσωπο: «Των οικιών ημών εμπιμπραμένων, υμείς άδετε»
Και άδετε φάλτσα, παράφωνα και αποκρουστικά Mr. George!

Η σιωπηρή πλειοψηφία

Έχω πολύ καιρό να γράψω και μου έλειψε. Έπρεπε να συμβεί κάτι που να με σπρώξει στο να ξαναπατήσω το λινκ του βλογερ. Συνέβει. Το πάτησα. Είναι ένα άρθρο, το υπογράφει ο Λουκάς Βλάχος, πανεπιστημιακός δάσκαλος του Αριστοτελείου. Δεν τον ξέρω, δεν με ξέρει, δεν είχα ακούσει το όνομα του μέχρι σήμερα, δεν ξέρω τα πιστεύω του, αλλά δεν με απασχολεί αυτό. Έγραψε μια φανταστική ιστορία, αλλά τόσο πραγματική...

Θα ακολουθήσουν τα σχολιά μου και έχω να γράψω πολλά, καθώς η ανάγνωση του άρθρου ακολούθησε μια πολύ σχετική με αυτό συζήτηση. Προς το παρόν σας προτρέπω να διαβάσετε την ιστορία αυτή.

Μπλέξαν οι γραμμές μας

Είπα στο προηγούμενο ποστ ότι θα γράψω για το Μαρκογιαννάκη, αλλά ο άνθρωπος συνεχίζει να γράφει από μόνος του. Μιλάμε ότι έχει θωρακίσει το κράτος! Και αυτός και ο προιστάμενος του, για να μην μιλήσω για αυτούς που είχαν την ευθύνη επί κάποιες δεκαετίες!

Αφιερωμένο εξαιρετικά το παρακάτω σε όλους αυτούς που φροντίζουν για την ασφάλειά των συνδιαλέξεών μας:

Μπλέξαν ο γραμμές μας, μπλέξαν οι γραμμές
Μπλέξαν οι φωνές μας, μπλέξαν οι φωνές
Φάρσες και βλάβες, και υποκλοπές
Μπλέξαν οι γραμμές μας, μπλέξαν οι γραμμές

Όλη η Αθήνα, ακούει και δεν μιλά
Τα μυστικά μας λέει
Με τους καυγάδες μας γελά
Τις γλύκες μας ζηλεύει
Και πάλι μόνη μένει

Μπλέξαν οι ανάσες μας, στο ακουστικό
Μπλέξαν κι οι καρδούλες μας, και φτιάξανε ρυθμό
Φάρσες και βλάβες και υποκλοπές
Μπλέξαν οι γραμμές μας, μπλέξαν οι γραμμές

Στίχοι/Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Ερμηνευτές: Χαρούλα Αλεξίου, Νίκος Πορτοκάλογλου

Αφιερωμένα σε αυτούς αλλά και στους CEO των εταιριών κινητής τηλεφωνίας τα παρακάτω:

Είμαι ακόμα εδώ!

Ένας φίλος τον τελευταίο καιρό με τσιγκλάει (sic) συνέχεια: «Το βλογ το παράτησες ε; Έχεις να γράψεις κάτι χρόνια!». Δεν είναι έτσι όμως! Μεσολάβησαν μια εξεταστική, η επιστροφή στην πατρίδα, η επιστροφή στην ξενιτιά, ξαναμανά νέο εξάμηνο και πολλά πράγματα για τα οποία θέλω να γράψω, όταν βρω τον χρόνο!

Δεν το βαρέθηκα το βλόγιν, άλλωστε πλησιάζω τον ένα χρόνο στο κουρμπέτι! Πλησιάζει και ένας μίνι απολογισμός, που δεν γνωρίζω ακόμη τι θα λέει! Ξέρω όμως πολύ καλά ότι παραμένω Πολιορκητής! Δεν σας έχω πει τι σημαίνει αυτό; Σωστά! Το κυριότερο είναι ότι έπαθε πολλά στραπάτσα, ξανάρχισε από το μηδέν, έφτασε ψηλά για να καταλήξει στην καταστροφή! Του μπι κοντίνιουντ!

Είμαι λοιπόν ακόμη εδώ! Παλεύω να γράψω κάτι για τον παραιτηθέντα Μαρκογιαννάκη, ελπίζω ότι θα το τελειώσω σύντομα και θα το μοιραστώ μαζί σας! Πριν παραιτηθεί κανένας άλλος!

Γελοίοι δεν ξόφλησα ακόμη παραμένω ατρόμητος – ιωνικός…

Και μόνο που μπήκα στο πάουερ βλόγερ με έπιασε μια ανατριχίλα…

Be George Best and f… all the rest

Τον Τζορτζ Μπεστ δεν τον πρόλαβα στα γήπεδα. Σταμάτησε να παίζει σε υψηλό επίπεδο πολύ πριν αρχίσω να παρακολουθώ ποδόσφαιρο στην έγχρωμη Century του πατρικού μου, που αγοράστηκε πριν το Μουντιάλ του ’82 μόνο και μόνο για να βλέπει ο πατέρας μου μπάλα.

Άκουγα όμως να μιλούν με μεγάλο θαυμασμό για εκείνον, όλοι όσων τη γνώμη εκτιμούσα για το ποδοσφαιρό. Και τον ήξεραν όλοι! Η βρετανοκεντρική λογική των ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων που αποδίδεται κυρίως στον Γιάννη Διακογιάννη τον είχε καταστήσει είδωλο σε μια ολόκληρη γενιά που πρόλαβε τις αλάνες και στα παιδιά αυτής της γενιάς που δεν τις πρόλαβαν, καλή ώρα σαν μένα.

Εγώ δεν τον είδα να κάνει κάτι περισσότερο από πλάκα με τους παραδοσιακά αργοκίνητους βρετανούς στόπερ σε κάποια ασπρόμαυρα highlights. Πέρασαν χρόνια για να μάθω ότι ήταν ο αγαπημένος παίκτης του Ντιέγκο Μαραντόνα, ενώ ο Πελέ τον είχε χαρακτηρίσει τον καλύτερο παίκτη που είδε να παίζει. Τώρα που το σκέφτομαι, αφού σιχαίνομαι τον διπολισμό, τόσο γενικότερα όσο και τον συγκεκριμένο μεταξύ του φαφλατά Πελέ (που δεν τον πρόλαβα να παίζει) και του αληταρά Μαραντόνα (που έβαλε γκολ με το χέρι και είχε μεγαλύτερη κοιλιά από τη δικιά μου), ο Μπεστ είναι μια λύση!

Αλλά ο Μπεστ δεν ήταν μόνο ποδοσφαιρικές ικανότητες ήταν ένα τέκνο της εποχής του. Τον είπαν τον πέμπτο Beatle, τον λάτρεψαν media, άντρες και γυναίκες, εκείνος λάτρεψε τις δεύτερες όπως και το τζόγο και κυρίως το αλκοόλ. Η πιο γνωστή ιστορία που τα συνδυάζει όλα έχει ειπωθεί από τον ίδιο. Ένας bell boy που μπήκε ένα πρωί στο δωμάτιό του για να του φέρει πρωινό, τον βρήκε με την εν ενεργεία Miss Υφήλιος (πάντα έχει μεγαλύτερη διηγητική αξία η εν ενεργεία), μπουκάλια σαμπάνιας και σωρούς από κερδισμένα στα τζόγο χαρτονομίσματα. "George, where did it all go wrong?" Έλα ντε;

Όλα αυτά δεν είναι το όνειρο του κάθε σπυριάρη εφήβου αναγνώστη των κωστοπουλικών lifestyle εγχειριδίων, αλλά και των «καλών» κοριτσιών που θέλουν έστω για μια φορά να αμαρτήσουν; Μέχρι και ο μέγας Μάνος είχε γράψει για αυτόν, όπως αποκαλύπτει η avanti! Όλα αυτά σε συνδυασμό με την βορειοιραλνδική καταγωγή του, το γεγονός ότι έπαιζε στην δημοφιλή ανά τον κόσμο Manchester United, που έκανε δεκαετίες για να κερδίσει κάτι, το γεγονός ότι τα έλεγε πάντα έξω από τα δόντια τον κατέστησαν είδωλο!

Και τι δεν είπε;

"I spent a lot of money on booze, birds and fast cars - the rest I just squandered."
"I used to go missing a lot...Miss Canada, Miss United Kingdom, Miss World..."
(On David Beckham) "He cannot kick with his left foot, he cannot head a ball, he cannot tackle and he doesn't score many goals. Apart from that he's alright."
"In 1969 I gave up women and alcohol. It was the worst 20 minutes of my life."
"Pelé called me the greatest footballer in the world. That is the ultimate salute to my life."
"I've stopped drinking, but only while I'm asleep."
"I once said Gazza's IQ was less than his shirt number and he asked me: "What's an IQ?""
(On Eric Cantona) "I'd give all the Champagne I've ever drunk to be playing alongside him in a big European match at Old Trafford."
Και κυρίως:

"If I had been born ugly, you would never have heard of Pelé"

Περισσότερες ατάκες του μπορείτε να βρείτε εκτός των άλλων στο sport24.gr, όπως και φωτορεπορτάζ για το πως τον αποχαιρέτησαν οι συμπατριώτες του στο Μπέλφαστ!

Ο Μπεστ πέρασε καλά, όπως ήθελε ο ίδιος! Έφυγε και για τους παίκτες που φεύγουν λένε ότι παίζουν στην ομάδα του παραδείσου! Δεν νομίζω, μάλλον θα παίζει χαρτιά, θα πίνει και θα εξασκεί τους μύες του σε αλλεπάλληλα όργια σε κάποια κόλαση! Στον παράδεισό του!

Παίζει στη γή και πίνει στον ουρανό!

Ένας ακόμη πολιτικός νάνος

Ο Κώστας Σημίτης είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση ατόμου. Γόνος μιας εκ των 50 οικογενειών που διαφεντεύουν για χρόνια τον τόπο, βαφτισιμιός της βασιλικής οικογενείας, γιος του Γεωργίου Σημίτη, που χρημάτισε Διοικητής της Ρούμελης στην Κυβέρνηση του βουνού. Ο ίδιος ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα στη Γερμανία και στη συνέχεια στο Πάντειο, δίνοντας παράλληλα το παρόν στην πολιτική μέσα από μια σειρά σχηματισμούς του «προοδευτικού και δημοκρατικού κόσμου»: Όμιλος Αλέξανδρος Παπαναστασίου, Δημοκρατική Άμυνα, ΠΑΚ, ΠΑΣΟΚ, Όμιλος Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Ελληνικής Κοινωνίας. Όπως ο ίδιος είπε από το βήμα της βουλής έβαζε κροτίδες (sic) κατά τη δικτατορία και μέχρι το 1979 είχε φάκελο στην ασφάλεια (πάλι ο ίδιος το αποκάλυψε, πάλι από το βήμα της βουλής). Το 1974 ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Κινήματος, η σχέση του όμως με τον Ανδρέα Παπανδρέου πέρασε από πολλά κύματα. Επανειλημμένως διαφώνησε με την πολιτική του Ανδρέα και το πλήρωσε. Χρημάτισε όμως υπουργός στις περισσότερες από τις Κυβερνήσεις του, συμβάλλοντας τόσο στα καλά όσο και στα κακά που έφερε αυτή η παλιοπαρεά στον τόπο.

Το Γενάρη του 1996 η ασθένεια του Ανδρέα τον φέρνει στο προσκήνιο, παίρνει την υποστήριξη των Πάγκαλου, Βάσως και Αυγερινού και ηγείται ενός κομματιού της τριχοτομημένης κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Εκλέγεται Πρωθυπουργός και από εκεί και μετά έχει να επιδείξει μόνο νίκες σε Συνέδρια, Εκλογές, εσωκομματικές συγκρούσεις.

Highlights της Πρωθυπουργικής θητείας του η υπογραφή της ένταξης της Ελλάδας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση στις 19 Ιουνίου 2000, αλλά και τα εγκαίνια των μεγάλων έργων. Στον αντίποδα ο χειρισμός της κρίσης των Ιμίων (και οι ευχαριστίες στις ΗΠΑ), η γενικότερα ραγιαδίστικη εξωτερική πολιτική, η άτολμη αναθεώρηση του Συντάγματος το 2001 και η γιγάντωση της διαφθοράς.

Το όραμά του συνοψίστηκε σε μια από τις αγαπημένες του λέξεις τον εκσυγχρονισμό, που επαγγέλθηκε πολλά, αλλά πέτυχε μόνο κάποια από αυτά. Η τακτική του ως ηγέτης πάγια: φορτώνω τις ευθύνες στους υπουργούς μου και τους συνεργάτες μου, που είναι αναλώσιμοι και εγώ μένω στο απυρόβλητο. Κυβερνούσε ενώ γύρω του συνέβαινε ένα όργιο διαφθοράς, αλλά ο ίδιος έμενε πιστός στα μεγαλόπνοα σχέδια του.

Ο ...καλλιτέχνης Σημίτης

Το κυριότερο για μένα: έδειχνε πάντα να μην τρέφει εκτίμηση στους γύρω του. Για τους κομουνιστές, για τους συνασπιστές, για τους νεοδημοκράτες, ακόμα και για τα ίδια τα στελέχη του κόμματός του. Ιδρυτικά μέλη και ιστορικά στελέχη παραμερίστηκαν και εξοντώθηκαν βάσει σχεδίου: Χαραλαμπόπουλος, Πεπονής, Αρσένης, Λιβάνης και τόσοι άλλοι. Αλλά και άνθρωποι που συμπορεύτηκαν μαζί του τέθηκαν στο περιθώριο στην πορεία με κορυφαίο παράδειγμα τον Τσουκάτο. Μοιραία έφτασε να μείνει μόνος του.

Το τελευταίο διάστημα της Πρωθυπουργίας του σημαδεύτηκε από αλλεπάλληλα σκάνδαλα και παραιτήσεις συνεργατών του. Η δημοτικότητα της κυβερνήσεως του έφτασε στο ναδίρ και τα αλλεπάλληλα επικοινωνιακά τρικ δεν απέδιδαν. Ήταν κοινή αντίληψη ότι όποτε και να γίνονταν οι εκλογές νικήτρια θα ήταν η Νέα Δημοκρατία. Ο ίδιος ο Σημίτης τροφοδότησε σενάρια στον τύπο ότι πάει για μεγάλη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τελικά, τον Γενάρη του 2004 με μια άνευ προηγουμένου στα ελληνικά μεταπολιτευτικά πράγματα κίνηση προανήγγειλε την αποχώρησή του από την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ και υπέδειξε τον διάδοχό του Γιωργάκη Παπανδρέου. Έκτοτε από πρωταγωνιστής της ελληνικής πολιτικής σκηνής μεταλλάχθηκε σε κομπάρσο. Οι εμφανίσεις του λίγες και συμβολικές, οι τοποθετήσεις του ελάχιστες, μέχρι την έκδοση του βιβλίου του.

Το βιβλίο τιτλοφορείται «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα 1996-2004» και αναφέρεται στα οκτώ χρόνια που ο κ. Σημίτης κυβερνούσε τον τόπο. Τίποτε δεν έχει αλλάξει για τον ίδιο, οι κακοί παραμένουν κακοί, φταίνει πάντα οι άλλοι και ο ίδιος είναι ανώτερος από τους προηγούμενους και τους επόμενους.

Κατά την άποψη μου, βασιζόμενος σε όσα είπε ο ίδιος και όσα επακολούθησαν, καθώς δεν έχω διαβάσει τις 700 σελίδες του, απλώς ήθελε να τα κάνει όλα μπάχαλο και να δείξει ότι ακόμα περνά η μπογιά του. Έβλεπε δύο πολιτικούς κατώτερους από αυτόν (κατ'αυτόν) να αποδομούν το έργο του και δεν άντεξε.
Τα έκανε λοιπόν μπάχαλο και ησύχασε! Ησύχασε είπα; Αυτό δεν το ξέρω. Κάτι άλλο που δεν ξέρω είναι αν ο κ.Σημίτης ενθαρρύνθηκε από μια σειρά ανθρώπων τους οποίους εξυπηρετούσαν οι πολιτικές του και δεν εκπροσωπούνται από τους διαδόχους του.


Και ιδού το μπάχαλο: Για να δούμε τι είπε ο κόσμος για το πόνημα του τέως Πρωθυπουργού μας.

Τι είπε ο ίδιος κατά την παρουσίαση του βιβλίου του;

Τι λέει ο αντίπαλος του για την Πρωθυπουργία το ‘93 και επί χρόνια υπουργός του Γεράσιμος Αρσένης ;

Τι είπε ο Ναύαρχος Λυμπέρης;

Τι είπε ο Ναύαρχος Ντερβισίογλου;

Τι είπε ο άγιος Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος;

Τι απάντησε το ΠΑΣΟΚ στον Αμβρόσιο;

Τι είπαν για τον Αμβρόσιο η Κυβέρνηση και η Διαρκής Ιερά Σύνοδος;

Τι είπε ο πάντα colorful (που λένε και στο χωριό της μάνας μου) στους χαρακτηρισμούς του επίτιμος;

Τι είπε ο διάδοχος του ΓΑΠ που όπως δήλωσε αργότερα έχει ξεκινήσει να διαβάζει το βιβλίο, αλλά μάλλον είναι slow-εκτός των άλλων- reader;

Τι είπαν οι λοιποί και διάφοροι;

Τι είπε ο συνιστολόγος πιτσιρίκος; (είπε πολλά οπότε βάζω ως λινκ ολόκληρο το blog και όχι μόνο ένα post, κατεβείτε λίγο και θα τα δείτε. Αξίζει τον κόπο!)

Τι λέω εγώ (που επαναλαμβάνω ότι δεν έχω διαβάσει ακόμη το βιβλίο όπως άλλωστε και οι περισσότεροι από τους προλαλήσαντες);

(Αν ξέχασα κανέναν άλλο που σχολίασε το βιβλίο, χωρίς πάντα να το έχει διαβάσει, ζητώ συγγνώμη.)

Εγώ κατ' αρχάς υποκλίνομαι στον επίτιμο. Κατά δεύτερον, μάλλον ο κύριος Σημίτης παραμένει στο δικό του παραμύθι. Διεκδικεί τον ρόλο της Χιονάτης, αλλά αποδεικνύεται ένας ακόμη νάνος. Δεν θέλει να πιστέψει ότι η Ελλάδα, χώρα των μύθων έχει μπει σε ένα άλλο παραμύθι και αυτό λέγεται: Ωραία Κοιμωμένη.

Τι λέτε εσείς;

Βενιζέλλος, Χριστοδουλάκης, Βερελής, Τσοχατζόπουλος, Παπαντωνίου, Λαλιώτης και φυσικά Σημίτης (κάτω στο κέντρο) σε παλιές ευτυχισμένες στιγμές

Το νέο κυβερνητικό Πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ με τον Γιωργάκη στο εξώφυλλο

Όνειρα και ονείρατα

Όταν γεννιόμαστε έχουμε άπειρες επιλογές και μονοπάτια στη ζωή. Μεγαλώνοντας αναγκαζόμαστε κατά καιρούς να εγκαταλείπουμε κάποια από αυτά. Τα μονοπάτια λιγοστεύουν. Εμείς προσπαθούμε να τα κρατάμε ανοικτά. Έχουμε την ψευδαίσθηση των άπειρων επιλογών και ότι αυτά που δεν διαλέγουμε συνεχίζουν μια παράλληλη πορεία με το ένα και μονάδικο στο οποίο βαδίζουμε. Αρκεί να λοξοδρομήσουμε λίγο, ούτε καν να γυρίσουμε πίσω και το μονοπάτι που δεν διαλέξαμε μας περιμένει για να το περπατήσουμε.

Κάποιοι λένε ότι αφήνουν τη μοίρα να αποφασίσει και κάποια στιγμή ξυπνούν τρομαγμένοι επειδή άφησαν τη ζωή τους να περάσει. Κάποιοι άλλοι κουράζουν τόσο την επιλογή που στο τέλος δεν κάνουν κέφι να προχωρήσουν ούτε βήμα.

Θυμάμαι τον εαυτό μου μαθητή της Γ ’Γυμνάσιου, Πρώτο μάθημα Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός. Καθηγητής ένας βαρύμαγκας, ευφυολόγος φυσικός που είχε θησαυρίσει από τα ιδιαίτερα. Ρωτάει λοιπόν με την άνεση του επιτυχημένου, τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Οι περισσότεροι έχουν τη δουλειά του μπαμπά εν αντιθέσει με εκείνο το σγουρομάλλικο αγόρι. Έρχεται η σειρά λοιπόν του ενθουσιώδους αυτού αγοριού που έχει γεμίσει το θρανίο του με άπειρα εμβλήματα των Aerosmith: Εσύ τι θέλεις να γίνεις Πολιορκητή;

-Έχω διάφορα σχέδια στο μυαλό μου (πάντα είχα): Σκέφτομαι να γίνω ή δικηγόρος ή δημοσιογράφος ή στρατιωτικός ή πολιτικός ή καθηγητής πανεπιστημίου ή μπασκετμπολίστας ή τραγουδιστής (αυτά τα δύο δεν τα είπα, για να μην με πάρουν στο ψιλό, αλλά τα σκέφτηκα είναι η αλήθεια) ή συγγραφέας ( αυτό το είπα ο αθεόφοβος) ή ξενοδόχος ή σεναριογράφος ή παρουσιαστής τηλεπαιχνιδιών ( μάλλον ούτε αυτό το είχα πει!) ή θεολόγος. Και σε εκείνο το σημείο το μάτι μου έπεσε στο καταζωγραφισμένο θρανίο. Κάπου έγραφε «living on the edge», το “we are” τυχαία είχε σβηστεί!

Το υπόλοιπο μάθημα κύλησε με τον βαρύμαγκα φυσικό που μου θύμιζε αρχαίο φιλόσοφο να αναλύει τα όνειρά μου. Κάποια από αυτά πνίγηκαν στον χείμαρρο τον πανελληνίων εξετάσεων, κάποια άλλα διεσώθησαν και με ακολούθησαν.

Στην πορεία εμφανίστηκαν και άλλα πιο φιλόδοξα. Συνάντησα και ανθρώπους κατά πολύ πιο φιλόδοξους από εμένα. Αναφέρω δύο χαρακτηριστικά:

«Πριν περάσω ΜΜΕ ήθελα απλά να γίνω λεφτάς. Τώρα θέλω να γίνω οικονομικό εκδοτικό διαπλεκόμμενο συμφέρον»

το δεύτερο στο πλαίσιο συζήτησης για το μέλλον

-Εμένα οι φιλοδοξίες μου σταματούν στο να μπω Κεντρική Επιτροπή Νεολαίας
-Εμένα οι φιλοδοξίες μου σταματούν στο να γίνω Πρωθυπουργός της Αμερικής
-Μα Βαγγέλη η Αμερική δεν έχει Πρωθυπουργό
-Καταλαβαίνεις λοιπόν πόσο φιλόδοξος είμαι;

Ξέρω ότι και ο Βαγγέλης και ο άλλος προχωρούν καλπάζοντας προς το Ελ Ντοράντο τους. Κι εγώ; Εγώ πια δεν ξέρω. Η ζωή ήταν πολύ καλή μαζί μου ως σήμερα. Αλλά έχω να πάρω αποφάσεις. Τα όνειρα που έκαψα ξαναγεννιούνται από τις στάχτες τους. Ένας τεράστιος κήπος από φοίνικες, ίσως ο μεγαλύτερος στην οικουμένη. Νομίζω ότι κοιμάμαι πια περισσότερο, για να χωρέσουν όλα τους στον ύπνο μου. Ξυπνάω και δεν θέλω να τα εγκαταλείψω. Περπατώντας στον δρόμο, παίζοντας video games στο μυαλό μου, φτιάχνοντας εικονικές συζητήσεις με φανταστικά μελλοντικά πρόσωπα, βγάζοντας λόγους σε ακροατήρια που δεν μαζεύτηκαν ποτέ!

Αντιλαμβάνομαι ότι τα περισσότερα όνειρα δεν είναι για μένα, αλλά για τον κόσμο, για αυτούς που πονάω και νοιάζομαι. Αν με ρωτήσει ο βαρύμαγκας φιλόσοφος φυσικός σήμερα θα έχω άλλα τόσα να του αραδιάσω. Αλλά δεν είναι το ίδιο πια, πρέπει να αποφασίσω.

«Living on the edge ή ένα ακόμη δάσος από φοίνικες».

ίσως το μεγαλύτερο στην οικουμένη...